This is the end

Sunday, February 3rd, 2016

Na vele jaren deze blog te hebben gehad, is het tijd te realiseren dat ik met mijn huidige bedrijf Wit Photography er geen tijd meer voor over heb om op deze plaats te bloggen. Mocht je me willen blijven volgen dan verwijs ik je graag naar de blog van mijn bruidsfotografie bedrijf Wit Photography. Deze blog is geheel in het Engels maar ik plaats daar ook mijn Nederlandse bruiloften op.

Wil je meer weten over mijn theaterfotografie ga dan naar mijn Theaterfotografie pagina.

Wil je meer weten over mijn event fotografie ga dan naar mijn Event fotografie pagina.

...

...

Premières: Dogfight & Kiss of the Spider Woman

Sunday, June 14th, 2015

Maandag 8 juni was ik bij de première van Kiss of the Spider Woman in het Zonnehuis in Amsterdam. In deze musical van Kander en Ebb (bekend van de musicals Cabaret en Chicago) schitteren o.a. Alex Klaasen en René van Kooten. Om de recensie van Kiss of the Spider Woman te lezen en mijn fotoreportage te bekijken klik je hier. Kiss of the Spider Woman is nog te zien t/m 5 juli.

Gisteravond was ik getuigen van nog een pareltje in Amsterdam-Noord. In M-lab ging de musical Dogfight in première. Een musical van Pasek & Paul (makers van Edges en enkele songs uit Smash), die in Nederland nog niet eerder te zien was. Ook de cast is vrij onbekend, want zij bestaat volledig uit jonge spelers die allemaal net zijn afgestudeerd of in hun afstudeerfase zitten. Hoewel de onbekendheid van materiaal en cast je wellicht niet direct naar het M-lab lokt is het deze jonge, ultra getalenteerde cast die het waard maakt om Dogfight te gaan zien. Klik hier om mijn volledig recensie en fotoverslag te bekijken. Dogfight is nog te zien t/m 21 juni. 

Perspreview Kiss of the Spider Woman

Saturday, May 23nd, 2015

In het Zonnehuis, een geweldig leuk theater uit de jaren '30, in Amsterdam werd de pers afgelopen maandag uitgenodigd om een kijkje te komen nemen naar een preview van de musical Kiss of the Spider Woman. In de hoofdrollen zijn René van Kooten en Alex Klaasen te zien. Koen van Dijk maakte de vertaling/bewerking en regisseert de voorstelling. Klik hier mijn volledige fotoverslag. Kiss of the Spider Woman is slechts te zien van 5 juni t/m 5 juli 2015.

Billy Elliot

Tuesday, December 2nd, 2014

Eergisteren ging in het Circustheater de musical Billy Elliot in première. Voor Musical Reports maakt ik een fotoreportage van de rode loper, het slotapplaus en na afloop het persmoment op het podium. Hier kun je de hele serie bekijken.

Normaliter zou ik zelf een recensie schrijven maar aangezien ik het volledig eens ben met de recensie die Sebas van Buuren schreef voor Musical Reports is het wat onlogisch om dat nog eens over te doen. Hier lees je zijn recensie. 

Billy Elliot is in Nederland eigenlijk net zo goed als in Londen. Ik heb er werkelijk niets op aan te merken en heb gewoon een avond genoten van toptheater! In Londen maakte de voorstelling ook zeker indruk maar ik had daar zo weinig beenruimte (lees: ik heb gelukkig korte beentjes maar de dame en heer waarmee ik was zaten letterlijk met hun knieën in de nek van de personen voor hen). Dus doordat je nog lekkerder zit en het voor de meeste Nederlanders veel dichterbij is zeg ik: ga lekker in Nederland  naar Billy Elliot kijken!  

Sprookjesboom, een wonderlijk muziekfeest

Thursday, October 2nd, 2014





Eind september ging ik voor Musical Reports naar de première van de nieuwe Sprookjesboom musical in het Efteling theater. Mijn recensie kun je hier lezen.

14-18 de musical

Monday, April 21st, 2014

Gister was ik voor Musical Reports bij de première van de spektakel-musical 14-18.  Lees hier mijn recensie.

Edit 24-04-2014: Ook mijn fotoverslag staat nu online op http://musicalreports.nl/?p=18602. 

~~~

English: Yesterday I visited the opening night of 14-18 in Mechelen in Belgium. The musical is about a group of friends who go off to fight in the First World War. The musical will soon also be available in English.  Although I didn't really get why the tribune had to move, it is a nice show. It brings together spectacular special-effects, a superb cast, pleasant music, beautifully made scenery and costumes and a nice enough storyline. 

Tick Tick Boom!

Sunday, March 9th, 2014

Gister was ik bij de laatste voorpremière (vanmiddag was de première) van Tick Tick Boom! van de nieuwe producent Tresore Producties. Tick Tick Boom! is een kleine musical geschreven door Jonathan Larson (bekend van de musical Rent). De musical is voor een groot deel autobiografisch.

Jonathan (John Vooijs) is een veelbelovend componist, in zijn eigen woorden: hij heeft dus nog niks bereikt. Maar volgende week wordt hij 30 en hij hoort de klok tikken. Hij heeft een relatie met Suzan (Renée van Wegberg). Hij houdt van haar maar van haar toekomstbeeld om naar Tilburg te verhuizen en daar een gezin te gaan stichten moet hij nog even niets weten. Deze week is de workshop van de rockmusical die hij schreef maar zijn huisgenoot en beste vriend Michael (Sander van Voorst tot Voorst) zeurt alleen maar aan zijn kop dat hij moet komen solliciteren bij het reclamebureau waar Michael sinds een paar jaar werkt. Michael was eerst acteur en Susan is een danseres die nu vooral lesgeeft aan talentloze kinderen. Jonathan kan er niet in mee gaan om het kunstenaarsleven op te geven voor een stabieler of luxer bestaan en stort zich daarom volledig op de workshop. 

Putting it Together

Monday, February 17th, 2014

Als groot Sondheim fan kocht ik bij de bekendmaking van het nieuwe seizoen direct kaartjes voor Putting It Together voor de voorstelling in Den Haag. Helaas is dat wel de allerlaatste voorstelling en dat betekende op dat moment nog een heel jaar wachten. Gister was in Gouda de première en toen ik de kans kreeg om voor Musical Reports verslag te doen van de première greep ik die kans met beide handen aan. Lees hier verder…

And the winner is... me!

Tuesday, September 10th, 2013

Last week I won a competition! To enter I had to come up with an original idea for a musical. As a dramaturg I help other theatre makers to make the most of their work. I help them rethink, redevelop or rewrite the things they have come up with. But I never come up with new material (i.e. make a script myself, write music, etc). So I was really honored when the team of the musical [title of show], that is currently playing at the Landor Theatre in London, chose my idea as the winning idea! I won two tickets for the show. Alas, I got back from London just one day before they announced me as the winner. And I won't be returning before their last performance on the 14th of september.

So, dear readers, if any of you would like to go see [title of show] please drop me a line (via e-mail) and I'll make sure you get the tickets. Please let me know (in your e-mail) which performance from now until september 14th you would like to attend.

The Color Purple

Thursday, August 29th, 2013

The Color Purple is a musical theatre adaptation of Alice Walker's best-selling novel. I saw the movie a couple of years ago and it left somewhat of an impression. Loving the previous productions I saw at the Menier Chocolate Factory I wanted to see their latest production as well. 

The Color Purple takes place between 1914 and 1945 in the southern states of the United States. It tells the story of Celie (Cynthia Erivo). After giving birth to two children fathered by her step-father she is married off to Mister (Christopher Colquhoun). Mister originally wanted to marry Celie's beautiful sister, Nettie (Abiona Omonua). But her father wants her to become a teacher. Celie wants to protect her little sister and so she obediently marries Mister. Mister is in love with jazz-singer Shug Avery (Nicola Hughes) and he beats up Celie for the sheer fact of her not being like Shug. Shug tours the country with her singing act and is known for her flings and several illegitimate children. Celie and Shug fall in love but soon Shug leaves again to sing. But before she leaves she finds the many letters that Nettie send to Celie, and Mister had hidden from her.

Celie and Mister. Pa (Neil Reidman) is seen in the background.

Otis op de Parade

Sunday, July 28th, 2013

Dit jaar staat er een voorstelling van M-lab op de Parade. Ik ben dol op de Parade en dol op M-lab dus die voorstelling moest ik zien! Otis was eerder te zien in M-lab maar ik had geen mogelijkheid om er heen te gaan. Gelukkig kon ik op de Parade (helaas in ingekorte vorm) Otis alsnog gaan zien.

The Book of Mormon

Friday, 28th June, 2013

via

The Book of Mormon tells the story of elder Price and elder Cunningham. They are teamed up to go on their mission together. They'll go to Uganda and try to convert as many Uganda people as they can. When they arrive their luggage is stolen by rebels from the ruling warlord of the village they are staying in. They are enthusiastically welcomed by the inhabitants of the village but they don't seem interested in the message the elders have to tell. This is confirmed when Price and Cunningham meet the other elders that are stationed in Uganda.

Sister Act

Time started: 17.30
Listening: Carice van Houten - Siren or the Sea

Gister was ik bij een try-out van de musical Sister Act. De musical volgt de verhaallijn uit de alom bekende film uit 1992 met dat verschil dat de musical zich af speelt in de jaren '70 i.p.v. de jaren '90. Deloris (Carolina Dijkhuizen) is een nachtclub zangeres en de minnares van Curtis (Stanley Burleson). Ze is vast besloten om door te breken en een glansrijke muzikale carrière te starten. Maar wanneer ze getuige is hoe Curtis iemand dood schiet en ze bij haar voormalig klasgenoot en politieagent Harry (Edwin Jonker) komt vertellen wat ze gezien heeft, is ze haar leven niet meer zeker. Het lijkt Harry beter als ze een tijdje onderduikt in een klooster zodat Curtis haar niet kan vinden. Bij aankomst in het klooster is Moeder Overste (Simone Kleinsma) allerminst enthousiast over haar komst maar Monsigneur O'Hara (Frans Mulder) herinnert haar dat het haar taak is om barmhartig te zijn. Na een incident waarbij Deloris naar de kroeg aan de overkant van de straat is geslopen, lijkt het Moeder Overste een goed idee om Deloris' muzikale kwaliteiten te benutten door haar voor te stellen aan het volledig a-tonale koor van het klooster. Als Deloris de eerste schrok te boven is gekomen begint ze enthousiast met het eerst zo vreselijk klinkende koor te transformeren in een swingend showkoor. Ze is echter zo succesvol dat de paus hen wil zien optreden. Door dit nieuws komen het kloosterkoor en Deloris op TV. Curtis ontgaat dit nieuws ook niet en Deloris' leven is dus opnieuw in gevaar. Harry besluit dat het beter is als Deloris het klooster verlaat en zich elders schuil houdt tot de rechtzaak. Echter, de vrouwen in het koor zijn haar vriendinnen geworden en Deloris wil ze niet in de steek laten zo vlak voor het optreden voor de paus.

Carolina Dijkhuizen speelt Deloris van Cartier

De voorstelling is boven alles grappig. In het begin was het een beetje wennen aan de overdreven manier waarop sommige grapjes gebracht werden maar al snel werd Sister Act een hilarische avond. Soms qua tekst, soms door fysiek spel, soms subtiel, soms enkel omdat een acteur en reactie net een fractie later plaats dan je verwacht en een enkele keer zelfs simpelweg hilarisch en bovendien compleet onverwachts. Met Simone Kleinsma (Moeder Overste) en Frans Mulder (Monseigneur O'Hara) in de cast valt ook haast niet anders te verwachten en gelukkig wordt die verwachting dan ook helemaal waar gemaakt.
Het decor neemt in deze voorstelling geen centrale plaats in. Hoewel het decor wel groots is opgezet is het niet adembenemend en zelfs enigszins functieloos. Dit spreekt echter voor de voorstelling. In het geval van Sister Act is een flinke dosis humor, goed uitgevoerde muziek en een goed verteld verhaal mijns inziens meer dan genoeg om een goede musical neer te zetten.

Simone Kleinsma als Moeder Overste en Carolina Dijkhuizen als Deloris van Cartier

Hoofdrolspeelster Carolina Dijkhuizen overtuigd in deze eerste try-out week nog niet helemaal. Zeker in het begin is ze gehaast, slecht te verstaan en haar spel net te overdreven. Vocaal is ze echter ijzersterk en ze heeft een prettige uitstraling. Bovendien hoeft Dijkhuizen de voorstelling niet te dragen. Sister Act is, geheel in lijn met het verhaal, een echte ensemble voorstelling. Er zijn veel kleine rollen en een groot ensemble dat veel aanwezig is op het podium. Samen maakt de cast de avond tot een feest. Het ensemble, dat voor het grootste deel bestaat uit het nonnenkoor zingt in één woord fantastisch. In de casting van het ensemble van deze musical zijn geen concessies gedaan ten behoefte aan het plaatje. Er lijkt eindelijk eens gekozen voor kwaliteit. Begrijp me niet verkeerd, soms kan het plaatje heel belangrijk zijn maar mijns inziens wordt er vaak te veel prioriteit gegeven aan het totaalbeeld ten opzichte van zang-, spel- en danskwaliteiten van de performers. Zowel plaatje als kwaliteit zijn in dit geval uitstekend. Dansende en zingende nonnen hoeven echt niet allemaal dezelfde lengte te hebben.

Muziek is, wellicht na het komische element, absoluut de belangrijkste factor in deze voorstelling. Waar ik verwacht had om de liedjes uit de film te horen werd ik aangenaam verrast. Alle muziek voor de musical werd nieuw gecomponeerd en niet door de minste bovendien. Alan Menken (bekend als de componist van menig Disneyfilm) leverde een score die zo uit de jaren '70 lijkt te komen. Glenn Slater tekende voor de vaak grappige liedteksten (in het Nederlands helaas wederom in vertaling van Martine Bijl, dus de onnodige schunnigheid druipt er weer van af. Maar in een urban setting als deze is het gelukkig wat minder storend).

Sister Act staat garant voor een fijne, ontspannen avond uit waar de muzikale kwaliteit van afspat. Dankzij deze ingrediënten kan je zelfs met een niet al te ingewikkeld verhaal ook deze zure Sondheim fan een goede avond bezorgen. Sister Act is in de Nederlandse versie uitsluitend te zien in het AFAS Circustheater in Scheveningen. De voorstelling zal op zondag 3 maart in prèmiere gaan.

~~~

English: This is a review of the Dutch production of the musical 'Sister Act', that is why I chose to write this review in Dutch only. However, producer Stage Entertainment does have current productions of the musical in Paris and Stuttgart and a touring production in the United States. If you would like to read my review in English or another language please use the Google translate function in the menu at the right.

Time ended: 22.26



Foto's in deze post zijn gemaakt door Roy Beusker tijdens de perspresentatie in de Vondelkerk in Amsterdam. 
Scènefoto's waren ten tijden van plaatsing van deze post nog niet beschikbaar aangezien de prèmiere pas plaats vindt op 3 maart.

Merrily We Roll Along

Time started: 15.21

Merrily We Roll Along is a musical by Stephen Sondheim (music and lyrics) and George Furth (book). The musical tells the story of the friendship between Frank, Charley and Mary but the story is told backwards. Beginning at the moment that Frank and Mary seem to loose each others friendship in the '80s and ending in 1957 at the moment that Frank and Charley meet Mary for the first time. Mary is a journalist/novelist, Frank is a composer and Charley is a lyricist. Together Frank and Charley write musicals. The reversed story-telling makes the tragedy of all the things that are lost (friendship, making art, relationships) more clear and painful.

Mark Umbers, Damian Humbley and Jenna Russell as Frank, Charley and Mary

Having seen this wonderful production of Merrily We Roll Along by the Menier Chocolate Factory, I can hardly imagine how it is possible that the first production of this musical could have been a flop. I had a magnificent time and the show contained everything that a great musical should entail. A beautiful score, a fascinating story, great performers, something to think about and most of all I was completely emerged in the world that the cast and crew created. 

The night I saw the production Mary was played by understudy Amy Ellen Richardson. Joanna Woodward was playing the role of KT, which is usually played by Amy Ellen Richardson. As far as I know the production doesn't have any swings. so when a member of the cast is sick there will be one person less on stage. If it wasn't for the announcement at the entrance of the auditorium I wouldn't have noticed these cast changes at all.

A two years ago I saw the Menier Chocolate Factory's perfect production of Road Show. Now, after having seen a second production that was near to perfection I think I can never go to London again without paying a visit to the Menier Chocolate Factory. At least not without feeling some guilt towards the dramaturg in me.

Josefina Gabriella as Gussie

Merrily We Roll Along will play until March 9th in the Menier Chocolate Factory. Unfortunately all performances are sold out. However you can sign up to be informed about a possible transfer to the West-End. You can sign up at the Menier Chocolate Factory website.

Edit: Merrily We Roll Along is tranfering to the West-End! Merrily We Roll Along will be at the Harold Pinter Theatre from April 23th till July 27th. Tickets are selling very fast, all shows are almost sold out.

~~~

Nederlands: Merrily We Roll Along is een musical van Stephen Sondheim en George Furth. In de musical volgen we het verloop van de vriendschap tussen Frank, Charley en Mary. Dit verhaal krijgen we van achter naar voren te zien. Hierdoor begint de voorstelling met het einde van de vriendschap tussen Mary en Frank (in de jaren '80) en eindigt het waneer Mary voor het eerst Frank en Charley ontmoet (in 1957). Mary is schrijver (zowel van boeken als theater recensies als voor tijdschriften) Frank is componist en Charley schrijft liedteksten. Frank en Charley schrijven samen musicals. Door het van achter naar voor vertellen van het verhaal wordt het nog pijnlijker en duidelijker wat de personages gaandeweg hun leven zijn verloren. 

Nu ik deze voorstelling van Merrily We Roll Along heb gezien kan ik me bijna niet voorstellen dat de eerste productie van deze musical ooit een flop is geweest. Ik heb een fantastische avond gehad en de voorstelling heeft alle elementen die een goede musical in zich moet hebben. Prachtige muziek, een goed verhaal, fantastische performers, iets om over na te denken en boven alles de kwaliteit om de toeschouwer mee te sleuren in de voorstelling. 

De avond dat ik de voorstelling zag werd Mary gespeeld door understudy Amy Ellen Richardson.  Joanna Woodward speelde KT, de rol die normaal door Amy Ellen Richardson wordt gespeeld. Voor zover ik weet heeft de productie geen swings en dat betekend dat wanneer één van de spelers uit valt er een persoon minder op het toneel staat. Als er geen papiertje naast de ingang van het theater had gehangen om aan te geven dat 2 rollen door iemand anders werden gespeeld die avond dan had ik het waarschijnlijk niet eens opgemerkt. 

Twee jaar geleden zag ik Road Show in de Menier Chocolate Factory. Nu ik wederom een vrijwel perfecte voorstelling heb gezien in de Menier Chocolate Factory denk dat ik nooit meer naar London zal gaan zonder een bezoek te brengen aan dit fantastische theater.

Mary, Beth (Clare Foster), Frank en Charley

Merrily we roll along is nog tot 9 maart te zien in de Menier Chocolate Factory. Helaas zijn alle voorstellingen al uitverkocht maar je kunt wel op hun website aangeven dat je op de hoogte wil worden gehouden over een eventuele transfer naar West-End.

Time ended: 17.49

Edit: De transfer naar West-End gaat door! Merrilly We Roll Along is te zien in het Harold Pinter Theater van 23 april tot 27 juli. De kaartverkoop gaat wel erg hard, voor alle voorstellingen zijn nog maar enkele kaartjes te koop.


Photography/Scènefotografie: Tristram Kenton

Aspects of Love

Time started: 11.16

Enkele dagen geleden zag ik in de Rijswijkse Schouwburg de musical Aspects of Love. Hoewel ik een aantal van zijn musicals wel aardig vind ben ik nooit een echte liefhebber geweest van het werk van Andrew Lloyd Webber. Van Aspects of Love wordt echter vaak gezegd dat het een intiemer en ingenieuzer werk is dan zijn andere musicals. Ik trok dan ook vol goed hoop naar Rijswijk.

Hoewel de Rijswijkse Schouwburg op zijn site aangeeft over een parkeerplaats met voldoende plekken te beschikken was niets minder waar. Hoewel we een kwartier voor aanvang arriveerde hebben we zo lang naar een plaats (in een woonwijk verderop) moeten zoeken dat we 2 minuten te laat waren. We mochten nog wel de zaal in maar wel pas 20 minuten na aanvang (ook de medewerkers van de schouwburg vonden dat wat onbehoorlijk lang). Eindelijk binnen bleek ik naast een ongeveer 60 jarige plat pratende vrouw te zitten die steeds wanneer de melodie van 'Love Changes Everything' klonk op bijzonder valse wijze mee ging neuriën.

Guillietta (Maaike Widdershoven) en George (Ernst Daniël Smid).

Aspects of Love had dus een wat valse start, ik moet het toegeven. Ondanks dat ik de eerste 20 minuten had gemist bleek het niet moeilijk om in het verhaal te komen. Het verhaal is zo eenvoudig als de verhalen in de meeste operettes. Bovendien is het tempo zeer traag en worden verhaallijnen en melodieën zodanig uitgekauwd dat er weinig verrassend te noemen is in de voorstelling.

Maar het is prettig om voor de verandering te kijken naar een verhaal waarin mensen in staat zijn om van elkaar te houden zonder ze te beperken in hun liefde voor een ander maar buiten dit gegeven is het verhaal op zijn zachts gezegd saai. Daarom kan ik het eigenlijk laten bij de zinnen die ik las op één van de posters: Vijf mensen, drie generaties, zes relaties. In een recensie hoort echter ook een samenvatting van het verhaal (maar mocht je al kaartjes hebben, dan raad ik je aan de rest van deze alinea over te slaan) dus bij deze: De jonge Alex neemt zijn 8 jaar oudere vriendin, Rose, mee naar het landhuis van zijn oom George. Wanneer de oom onverwachts langs komt slaat de vonk tussen hem en Rose over. George laat zijn vriendin Guillietta twee jaar lang links liggen en bezoekt haar pas weer nadat Alex op verlof vanuit het leger op bezoek komt bij zijn oom. Daar treft Alex tot zijn verbazing Rose, waar hij nog altijd gevoelens voor heeft. George zegt dat Alex en Rose bij elkaar horen en vertrekt naar Guillietta. Hoewel Rose vlak voor de komst van George nog de liefde bedreef met Alex is ze het niet eens met de woorden van George. Ze reist hem achterna en er ontstaat een driehoeksrelatie tussen Guillietta, Rose en George. Plotseling vraagt Rose George ten huwelijk en langzaam maar zeker verdwijnt Guillietta uit beeld. In de pauze maken we een tijdssprong. Rose en George hebben inmiddels een tiener dochter, Jenny. Jenny wordt verliefd op Alex maar hoewel hij gevoelens voor haar heeft wil hij niet op haar avances in gaan. Rose is ondertussen een gevierd actrice en onderhoud naast haar huwelijk met George een aantal andere relaties. George is intussen bezig met het plannen van zijn eigen begrafenis en Guillietta komt nog maar zelden bij Rose en George op bezoek.  

Rose (Lone van Roosendaal) en Alex (René van Kooten)

Lloyd Webber leverde een rommelige en bovendien saaie score. 'Love Changes Everything' klinkt veel te vaak door andere liedjes heen en gaat echt irriteren. Andere liedjes die je raken door hun schoonheid of die je om een andere reden bijblijven, zijn er niet. Tijdens de tweede akte kon ik inmiddels wel lachen om het meeneuriën van de vrouw naast me. Na de voorstelling bleek uit een opmerking van haar dat het neuriën bovendien geen uiting van genot was geweest. "Nou, daar hoeven we de CD in elk geval niet van te kopen." was het eerste wat ze zei nadat ze had geweigerd om deel te nemen aan de in Nederland zo gedegradeerde staande ovatie. De muziek wordt door de performers desalniettemin goed gezongen. Hoewel Lone van Roosendaal soms wat minder mooi uit de verf komt wanneer ze in het begin van de show wat hogere partijen moet zingen.

Er is voor gekozen om alle scèneovergangen in beeld te laten plaats vinden (overigens een plausibele en logische reden voor het feit dat we 20 minuten voor de deur moesten wachten). Dit brengt met zich mee dat er geregeld huiselijke intieme scenes worden onderbroken door het binnen stormen van een, voor deze voorstelling, veel te groot ensemble. Het ensemble heeft weinig scènes die onmisbaar zijn en ze lijken vooral te zijn gecast om de scèneovergangen soepel te laten verlopen. Het tegengestelde blijkt echter het geval. Het ensemble heeft bij elke scènewisseling opdracht gekregen om met elkaar te flirten, te zoenen en tegen elkaar op te rijden. Dit maakte de wisselingen en daarmee de toch al lange voorstelling nog langer. Begrijp me niet verkeerd. De performers doen dat prima ingeleefd en vol overgave maar het voegt niets toe. Er wordt met een ongelofelijke hoeveelheid rekwisieten heen en weer gesleept. Er worden voorwerpen naar elkaar overgegooid. Ergens in een wisseling in de tweede akte staat er ineens een naakte man op het podium. Men is voortdurend in de weer met het onnodig toedekken van de meubels met witte lakens. Het dient allemaal geen doel. Het grote ensemble is bovendien opvallend omdat in de aanloop naar deze productie door Stage Entertainment juist werd verklaard dat de musical eerder weliswaar een flop was maar dat dat te wijten was aan de te grootse manier van presenteren. Daarom zou er nu zijn gekozen voor een kleine, intieme setting, met een kleinere cast en een sober decor.

George (Ernst Daniël Smid) en Jenny (Michelle van de Ven)

Wat maakt dat deze voorstelling ook in een (blijkbaar) kleine(re) setting niet deugt is te wijten aan de originele makers van Aspects of Love. Het doet mij voorkomen dat deze voorstelling Andrew Lloyd Webber's poging is om een musical te maken die in de voetsporen kan treden van een gemiddeld werk van Stephen Sondheim. De muziek en het tempo doet vaak denken aan opera (drie Sondheim werken worden ook opgevoerd door professionele opera gezelschappen) en de muziek schiet alle kanten op (hier slaat de Lloyd Webber de plank pas echt mis, want hoewel de muziek van Sondheim soms alle kanten op lijkt te gaan, blijkt snel dat er juist sprake is van een doordachte ingenieuze partituur). Omdat ik de West-end en Broadway producties niet ken weet ik niet of de enscenering en het decor van de huidige Nederlandse versie op enigerlei wijze overeenkomt met het origineel. Maar in deze enscenering zitten twee elementen die ik interpreteer als een verwijzing naar het werk van Sondheim. Het decor wordt voor een groot deel bepaald door drie grote schilderijen in impressionistische stijl. Voor wie er mee bekend is doet dit direct denken aan Sunday in the Park with George waarin één van de pointillistische werken van Seurat groot op het achterdoek wordt weergegeven. Verder is de dans die tegen het eind van de musical wordt gedanst door de gehele cast, voor een groot deel identiek aan een choreografie die in veel ensceneringen van West Side Story is te zien. Al ben ik van mening dat West Side Story niet echt een 'Sondheim musical' is, toch vind ik de gelijkenis frappant.

Wel is te zien dat deze voorstelling door cast en crew liefdevol is gemaakt en deze inzet is zeker een applaus waard. De liefde tussen dochter Jenny en vader George is mooi weergegeven en Ernst Daniël Smid wist me op een enkel moment te raken met een prachtig gezongen solo over zijn door hem verwachte dood. Hoewel eerlijkheid me gebied te zeggen dat dit denk ik met name kwam door de persoonlijk situatie van deze zanger en acteur. De traagheid van de voorstelling heeft namelijk tot gevolg dat ik niet meeleefde met de personages. 

Aspects of Love is nog te zien tot 21 april 2013 in verschillende theaters in Nederland. Voor de volledige speellijst en kaarten klik hier.

Time ended: 13.50



Scènefoto's in deze post zijn van de hand van Annemieke van der Togt. 

Kiss me Kate

Time started: 11.49
Listening: Another Op'nin', Another Show - SMASH Cast

Gister was ik bij de try-out van M-Lab's Kiss Me Kate. Deze Cole Porter musical werd gemaakt in 1948 en was een raamvertelling gebaseerd op Shakespeare's The Taming of the Shrew. Tot zover het origineel. Daniël Cohen regisseerde en bewerkte de musical in M-Lab. Alhoewel een bewerking misschien wat zwak is uitgedrukt. Cohen schreef, aan de hand van het thema van de musical, de liedjes uit de musical en de relatie tussen Cole Porter met zijn vrouw Linda, een nieuw verhaal.

Het is 1948 en Cole en Linda krijgen na een feest om 2 uur s'nachts nog bezoek van een getrouwd jong stel, Bianca en Bill. Cole wil een nieuwe musical gaan schrijven gebaseerd op The Taming of Shrew. Crooner Bill inspireert Cole en Cole wil Bill dan ook graag de hoofdrol laten spelen in zijn nieuwe werk. Maar is het huwelijk tussen Bill en Bianca sterk genoeg om deze nieuwe samenwerking toe te kunnen staan? Bill denkt zijn grote droom in vervulling te zien gaan. Bianca is echter van mening dat Shakespeare toch van een heel ander kaliber is dan acteren in een musical. Vóór haar huwelijk speelde zij zelf bij het serieuze toneel in stukken van Tsjechov en Ibsen. Linda is er van overtuigd dat haar huwelijk met Cole nooit zal stranden. Maar kan Bianca het ook aan als Cole meer dan alleen inspiratie verlangt van Bill?

Cohen's keuze om de relatie tussen Cole en Linda te kiezen als uitgangspunt van deze Kiss me Kate levert een mooie, frisse voorstelling op. Met behoud van de heerlijke jazzy muziek van Cole Porter maar zonder het trage en zoetsappige verhaal van de originele Kiss me Kate is dit een voorstelling die geen enkele muziektheater liefhebber wil missen. Door de bewerking wordt het thema van het origineel interessanter. Bovendien gaat de voorstelling niet alleen meer over de machtsstrijd binnen een relatie maar ook over Cole Porter, over hoe men omgaat met de tekortkomingen van een partner, over musical en Shakespeare en over liefde binnen een platonisch huwelijk.

In 2004 kwam de film De-Lovely uit. Ook hierin stond de relatie tussen Cole en Linda centraal. Hierin diende de relatie vooral als een kleine verhaallijn tussen de prachtige muziek van Porter. De film was liefdevol gemaakt maar de liedjes droegen niet bij aan de verhaallijn en het geheel was wat oppervlakkig. M-Lab's Kiss me Kate is echter in de eerste plaats een onderhoudend verhaal. Het is een grappige, spannende, mooie voorstelling die me raakte ondanks dat ik niets van mezelf in de voorstelling herkende. Bovendien is de cast uitmuntend. Fréderique Sluyterman van Loo weet elke emotie perfect over te brengen en de recent afgestudeerde Guus Bok kan nog groeien in zijn rol (let wel de voorstelling was nog een try-out) maar is zonder meer buitengewoon getalenteerd. Wim van den Driessche en Na-Young Jeon zijn beiden echt volledig in hun element en laten je, ondanks hun bekende gezichten, volledig geloven in wat er zich af speelt.

De première van vanavond is uitverkocht. Voor de andere speeldata, 2 t/m 12 november, zijn nog wel kaarten te krijgen. Kaarten zijn te koop via de website van M-Lab.

Time ended: 13.21
Listening: So in Love - De-Lovely OST

Foto's in deze post komen van de website van M-lab en zijn vermoedelijk van de hand van Bob Bronshoff. 

Het circus van de nacht

Time started: 19.22

Het klinkt toch apart: "Ik ga vanavond met m'n vader naar Yab Yum". Er was niks aan gelogen: vrijdagavond ging ik, met mijn vader, naar de voorstelling Yab Yum, Circus van de nacht.

Ik ging nog al sceptische het theater in. De vorige voorstelling van producent Stardust, Crazy Shopping (al lag dat zeker niet aan het talent van de cast), had een bijzonder negatieve indruk op mij achter gelaten. Toch was de musical Rembrandt, een voorstelling die de producent een aantal jaar eerder maakte, volgens vrienden en bekenden van een zodanige kwaliteit geweest dat ik Stardust nog wel een kans wou geven.

Ten eerste zou het decor geïnspireerd zijn op Art Nouveau kunst, dus benieuwd was ik zeker. Daarnaast was het boek van Yab Yum oprichter Theo Heuft het uitgangspunt geweest van de voorstelling. Dit uitgangspunt gaf mij goede hoop dat ik een interessant verhaal voorgeschoteld zou krijgen deze avond.

Crimineel Kees (een rol van Bas Muijs) ontmoet tijdens een bezoek aan de Yab Yum de ster van de club, Angel (Annick Boer), tegen. De vonk tussen beide slaat over. Hij neemt haar mee uit naar het Amstel Hotel en geeft haar cadeautjes. Maar wanneer hij op een dag een bezoekje brengt aan de Yab Yum en hem wordt verteld dat Angel niet direct naar hem toe kan komen omdat ze aan het werk is, slaat de jaloezie toe. Kees is van mening dat hij zich de gehele club kan toe eigenen en maakt steeds gewelddadiger duidelijk dat eigenaar Theo geen andere keuze heeft dan sterven of zijn club cadeau doen aan een rascrimineel.

John, de barman van de Yab Yum (gespeeld door Richard Groenendijk) neemt de rol van verteller op zich. De cabaretier is de bindende factor van de voorstelling, hij zorgt voor de nodige komische momenten en weet zelfs scherp de reflecteren op de één van de zwakke punten van de voorstelling. Na een klein aantal scènes wordt uit het niets een acrobatische act opgevoerd. Een mooie act, op zichzelf gezien spannend om naar te kijken. Ware het niet dat het verhaal daarmee wordt stilgelegd waardoor de spanningsboog van de toeschouwer compleet wordt lamgelegd. Twee van de acts zouden nog wel een functie kunnen hebben, de ene verbeeldt seks en de ander beeldt een ruzie uit. Maar omdat de personages tijdens de acrobatische acts niet aanwezig zijn wordt de indruk gewekt dat de acts stiekem toch compleet los staan van het verhaal. Één maal, tijdens de acrobatische/dans act die een ruzie lijkt uit te drukken, zijn Angel en Kees op de achtergrond wel in beeld. Dit maakt enerzijds dat de act meer betrokken wordt in het plot. Anderzijds wordt het plot zo vaak onderbroken (door acrobatiek, dans en zelfs liedjes die niet bijdragen aan de vooruitgang van het plot) dat het nu vooral irritant wordt dat het verhaal weer blijft liggen.

Er is voor gekozen om bestaande muziek te gebruiken en daar Nederlandse teksten op te schrijven. Op zich zijn de teksten een hele verbetering ten opzichte van de muziekkeuze en teksten die te horen waren in Crazy Shopping. Desalniettemin zijn sommige teksten, met name in de tweede acte, niet goed geplaatst op de muziek. Maar waar ik mij vooral aan stoorde waren de gezongen muziekstukken die werden gebruikt tijdens een aantal van de acrobatische intermezzo's. In een musical wordt gezongen omdat daarmee een verhaal verteld wordt. Wanneer daar ineens vanaf geweken wordt en er (als ik het goed heb opgemerkt niet eens live) wordt gezongen in een andere taal is dat verwarrend en het doet wat goedkoop aan. Het wekt de indruk dat de acts al bestonden voor de musical werd gemaakt en het lijkt alsof Stardust de acts intergraal in de musical heeft gepropt. Bovendien is zang hierbij overbodig en ik denk dat het een betere keuze was geweest wanneer er alleen instrumentale muziek te horen zou zijn.

Wanneer het staartje van het plot even snel wordt verteld door John wordt het wel erg duidelijk dat Stardust voor ogen heeft gehad een heel mager verhaal te vertellen. Geen enkel personage heeft echt diepgang, het plot is zo klein mogelijk gehouden en de meeste tijd gaat op aan opvulsel. Maar er zijn zeker ook positieve aspecten aan Yab Yum, Circus van de nacht. De acrobatische acts worden goed uitgevoerd, zijn spannend, mooi en indrukwekkend. De solisten zingen goed. Met name twee vrouwen uit het ensemble (helaas heeft Stardust niet de moeite genomen om alle castleden op zijn website te vermelden, maar ik vermoed dat één van de twee Esther van Boxtel is) die veel solozang (soms zelfs hele nummers) zijn toebedeeld, zingen uitmuntend. Maar juist omdat ze niet deelnemen aan de verhaallijn blijven hun zangkunsten vaak alleen hoorbaar in liedjes die niets toevoegen aan het plot. Ze zijn vaak wel sfeerbepalend maar de avond bestaat al uit te veel onderdelen die alleen maar sfeer bepalen en geen dramatische lijn voort zetten.

Hoewel Yab Yum, Circus van de nacht best een vermakelijk avond oplevert blijft de voorstelling hangen op een gevoel van "het is het allemaal net niet". De ensemblezang is vaak net te ongelijk om verstaanbaar te zijn, de prachtige acrobatiek is net te ongepast om niet de indruk te wekken dat ze de boel ophoudt en het verhaal is te weinig uitgediept om je kunnen te raken.

Time ended: 20.42
Listening: The Best Thing That Ever Has Happened To Me - Sondheim on Sondheim

For beter or worst... Seizoen 2011-2012

Time started: 16.59

Nu het nieuwe theaterseizoen bijna van start gaat (en bij gebrek aan interessante voorstellingen om te bezoeken) vond ik het een goed moment om nog even terug te kijken op het afgelopen theaterseizoen en om even te kijken naar de toekomst. Daarom om te beginnen mijn top 3 van favoriete voorstellingen van seizoen 2011-2012:

1. Road Show - Menier Chocolate Factory [London]

2. Een gedeelde tweede plaats voor: 

      Corteo van Cirque du Soleil en 

      Soldaat van Oranje van New Productions

3. Next to Normal - Stage Entertainment 

Daartegenover staat dan de top 3 van de, voor mij, grootste tegenvallers:

1. De Internationale Keuze - Festival van De Rotterdamse Schouwburg [zodanig tegenvallend dat ik geen recensies heb geschreven over de voorstellingen die ik daar zag]

2. Ghost - Ghost London Ltd. [London]

3. Saturday Night Fever - Stage Entertainment

Om te kunnen zien of mijn verwachtingen aan het eind van komend seizoen zijn uitgekomen, ook een lijstje van voorstellingen waar ik de hoogste verwachtingen van heb:

1. Merrily We Roll Along - Menier Chocolate Factory [Londen]

2. Book of Mormon - The Prince of Wales Theatre [Londen]

3. Aspects of Love - Stage Entertainment

4. Peter Pan, World Arena Tour - Music Hall

5. Kiss me Kate - M-Lab

Time ended: 18.46
Listening: Rumour has it - Smash Soundtrack

Smash

Time started:17.51
Watching: Smash - Hell On Earth

De nieuwe ABC serie Smash speelt zich af in New York. Julia Houston (Debra Messing) en Tom Levitt (Christian Borle) zijn een schrijvers duo dat musicals maakt. Als Tom's assistent Ellis Boyd (Jaime Cepero) hen opnieuw wijst op hun eerdere idee om een musical te maken over het leven van Marilyn Monroe, lopen de twee direct over van inspiratie. Tom vraagt musicalperformer en vriendinnetje Ivy Linn (Megan Hilty) om een demo op te nemen van het 1ste liedje dat Tom en Julia hebben geschreven. Dan geraakt het maakproces in een stroomversnelling wanneer Ellis door onvoorzichtigheid de opname op YouTube plaatst. De in scheiding liggende Eileen Rand (Angelica Huston) ziet de opname en bied zich aan als producent. Ze benaderd Derek Wills (Jack Davenport) om de regie op zich te nemen, maar door een aanvaring uit het verleden ziet componist Tom het helemaal niet zitten om met hem samen te werken. De audities gaan van start en al snel blijken Broadway ensemble veteraan Ivy geduchte concurrentie te krijgen van de onderkende Karen Cartwright (Katharine McPhee). Vele verwikkelingen volgen in zowel het maakproces als in de persoonlijke levens van de personages.

De cast van Smash

Steven Spielberg regisseert de serie en een aantal bekende musical creatives verleende hun medewerking. Michael Mayer (regisseur van Spring Awakening) verzorgde de regie van de pilot aflevering, Marc Shaiman (componist van Hairspray en Catch me if you can) en Scott Wittman (Catch me if you can) componeerde de musical liedjes. Anne Harada (bekend als Christmas Eve in Avenue Q) speelt een klein rolletje in de serie als de regie-assistent. Maar er zijn ook een groot aantal cameo performances te spotten. Zoals bijvoorbeeld Norbert Leo Butz (bekend van b.v. The Last 5 Years en Wicked) is te spotten in het publiek tijdens de workshop, Bernadette Peters speelt de rol van Ivy's moeder en Tom Kitt (componist van Next to Normal) komt ook even vlug langs.

1. Lace Ball Dress van Ted Baker £399,-
2.  Laura Lee Diamond Earrings via ASOS €291,86
3. Moonlit Peep-Toes via BHLDN €238,76   

Hoewel de serie zich in het heden afspeelt maken de muziek van de musical (die veel swing en jaren '50 invloeden heeft) en de musicalscènes dat de serie tegelijk modern als retro aan doet. Het tweede aspect van de serie dat ik erg kan waarderen is dat de meeste castleden echt goed kunnen zingen (in tegenstelling tot veel acteurs in de musicalverfilmingen van de laatste jaren) en klinken niet alsof de helft van hun noten is rechtgetrokken door auto-tune. Erg fijn. Een echte musical serie is het overigens niet. Net als in Glee wordt er heel af en toe een liedje gezongen dat bijdraagt aan het verhaal. Maar meestal is er een opgetreden gaande terwijl er gezongen wordt.

1. Anna White Cherry Dress via TopVintage €79,95
2. Cherry is Caring Necklace via ModCloth $17,99
3. Ruby Mine Heel via ModCloth $54,99
4. In Love and Beyond Coat via ModCloth $179,99

Ik kocht de serie via de Amerikaanse iTunes en deed dat door een seizoenspas aan te schaffen. Voor de gehele serie is uitgezonden koop je dan de gehele serie. Zodra er een nieuwe aflevering wordt uitgezonden wordt die automatisch gedownload op je computer. En het fijnste is dat het goedkoper is dan de totaal prijs van de serie nadat de gehele serie is uitgezonden.

1. Lacy in the Sky Dress via ModCloth $89,99
2. Vintage Apron via ModCloth $29,99
3. Sweet Spectator Heel van ModCloth $62,99 

Time ended: 10.51
Listening: The Music of Smash - Who You Are

Bonifatius

Time started: 15.13

In Dokkum zag ik Bonifatius de musical. Een bewerking van een Duitse musical van Dennis Martin (muziek en liedteksten) en Zeno Diegelmann (script). Naast de Nederlandse vertaling werd het script grondig herzien.

In de musical wordt het verhaal verteld van Bonifatius die vanuit Engeland komt om het heidense Friezen volk te bekeren tot het Christendom. Of vlucht hij wellicht ook, om de liefde die hij voelt voor non Lioba niet onder ogen te hoeven komen? Bij zijn aankomst in Friesland ontmoet hij Alrun de dochter van een Friese druïde die is bezwangerd door de Bisschop van Keulen. Hoewel hij niet zeker weet of ze de waarheid spreekt beloofd hij alles te doen om de waarheid boven tafel te krijgen. 

Regisseur Marc Krone koos voor een vorm waarin alle acteurs vertellers zijn die bepaalde delen van het verhaal vertellen en andere delen van het verhaal spelen. Hierdoor wordt de voorstelling lichter en zijn er veel mogelijkheden om de voorstelling ook grappig te laten zijn. De voorstelling heeft een bijzonder sterke cast. De cast bestaat uit Richard Spijkers (Bonifatius), Wieneke Remmers (Lioba), Paul Donkers (Willibrordus/De Paus/Tetta), Theun Plantinga (bisschop Hildegar), Lotte Verhoeven (Alrun), Wouter Braaf (Sturmius), Syb van der Ploeg (Friese Druïde), Milan van Weelden (Redbad/Sidonius).

Richard Spijkers en Wieneke Remmers

De voorstelling wordt gespeeld in de Bonifatiuskapel. Niet alleen een heel toepasselijke plaats maar bovendien een erg mooie lokatie. De kapel is gedeeltelijk overdekt en dit brengt met zich mee dat het ondanks de buiten lokatie toch mogelijk is om gebruik te maken van theater belichting. Ik vraag me een beetje of het er altijd is maar er loopt tijdens de voorstellingen zelfs een beekje door de kapel heen.

In een eerdere recensie las ik dat het geluid van slechte kwaliteit zou zijn geweest bij de eerste voorstelling maar dat is volgens mij direct opgepakt en verbeterd, want de tweede voorstelling was de gehele voorstelling zeer goed verstaanbaar.

De Bonifatiuskapel
Foto van Wim Niestijl

Toch heb ik één puntje van kritiek. De Nederlandse liedteksten zijn nogal a-muzikaal op de muziek geplaatst. Dit blijkt uit lelijk uitgerekte woorden maar met name uit vele zinnen dit letterlijk in tweeën zijn geknipt omdat ze verdeelt zijn over twee muzikale frases. Erg jammer want verder valt er werkelijk niks op de voorstelling aan te merken. De orkestband is van goede kwaliteit en de musical heeft een mooie boodschap om mee te geven. "Want iedereen gelooft wel iets. Met strenge wetten en rituelen of vanuit een eigen optiek en levensopvatting. Maar allemaal geloven we in iets. En zonder liefde is dat geloof niets waard!" Zowel gelovigen als ook aanhangers van een politiek 'geloof' vergeten dat mijns inziens net iets te vaak. Sowieso kan het prediken van meer liefde nooit kwaad. Maar de grootste wow-factor van de voorstelling is misschien wel multi-instrumentalist Hubert Heeringa. Hij zorgt in zijn eentje voor live begeleiding op o.a. viool en saxofoon. Dit geeft een extra dimensie aan de al mooi ingespeelde muziek.

V.l.n.r.: Paul Donkers, Wouter Braaf, Wieneke Remmers (op voorgrond), Lotte Verhoeven,
Theun Plantinga (op voorgrond) en Milan van Weelden.

Bonifatius de musical is nog tot 10 juni te zien in de Bonifatiuskapel in Dokkum. Kaarten worden verkocht op de website.


Time ended: 19.22
Watching: Flashpoint


Scènefoto's zijn afkomstig van de site van Bonifatius de musical, de maker van de foto's is onbekend.