The movie in my mind

Time started 12:15

Tijdens de try-out periode (om precies te zijn op 13 september 2011) mocht ik een kijkje nemen bij de revival van de Nederlandse versie van Miss Saigon. Vooropgesteld advies aan een ieder die Miss Saigon nog nooit eerder heeft gezien; hou je van musicals, muziektheater of van mij part van theater of muziek in het algemeen (jep, iedereen was waarschijnlijk hetzelfde aantal mensen geweest) zorg dat je Miss Saigon te zien krijgt. Tegen een ieder die net als ik ooit de musical heeft aanschouwd in Scheveningen en er over denkt om nogmaals te gaan in Utrecht zou ik willen zeggen; denk er nog eens over na. Nu zag ik de musical tijdens de try-outs en natuurlijk mag er dan iets mis gaan. Dat het geluid niet prettig stond afgesteld en dat er iets mis ging met een roze lichtje dat oranje moest worden bijgedraaid is ook niet iets waar ik me zorgen over kan maken tijdens een try-out. 

Ton Sieben als Chris en Na-Young Jeon als Kim.

Ook over het spel, zang of dans zal ik niet klagen. Zoals gezegd was het geluid niet prettig afgesteld maar dat is dan ook waar ik de slechte verstaanbaarheid aan wijt en niet aan articulatie van de spelers (sterker nog het ensemble klinkt behoorlijk Nederlands vergeleken met de cast die in het Circustheater te horen was, al is het een vreemde gewaarwording na 13 jaar naar het originele Nederlandse castalbum te hebben geluisterd). Bovendien zijn de bovengenoemde spelers ex-klasgenoten van mijn ex-klasgenoten en collega's en wordt John gespeeld door een vriend van mijn voormalig rij-instructrice dus voor ik een bevooroordeeld review over deze spelers geef zal ik er alvast vanaf zien.

Een grote(re) bron van ergernis was hoe dan ook de manier van staging, enscenering en regie. 

Om te beginnen met de staging. Alle liefdesscènes tussen Kim en Chris waren op een heel onzinnige manier geplaatst. Zo waren er zoenscenes op een trap en half op een tafel. Die plaatsing zorgde ervoor dat de opbloeiende liefde vooral nogal ongemakkelijk was voor de twee geliefde. Als dit de scènes zijn waardoor je medeleven moet voelen als de geliefde uit elkaar worden gehaald, dunkt me dat het niet de beste strategie is om te tonen hoe ongemakkelijk de twee zich voelen.

Dan de enscenering. Eén van de meest cruciale liefdesscènes (hierin wordt het de kijker duidelijk dat Chris iets voor Kim voelt) wordt gespeeld op het rechter zijbalkon. Vanaf mijn plaats (eerste rang op rij 7) werd het zicht op deze scène ontzettend belemmerd door de balustrade van dit balkon. Nogal frustrerend lijkt me voor een bezoeker die de volledige prijs (tussen de 65 en 110 euro voor de eerste rang) voor zijn eersterangs kaartje heeft betaald. 

Ton Sieben als Chris hier leunend op de balustrade die het voor een groot deel van het publiek op de eerste rang
 behoorlijk lastig maakt om 1 van de meest cruciale scènes te volgen.

Op onderstaande foto rechts onder zijn aan de zijkanten ook twee vrouwen in de lucht te zien. Zij staan op balkons die de gehele show op het toneel staan. Dit maakt dat het toneelbeeld er altijd erg vol uitziet. In een scène als deze is dat niet storend. Het is in de scène in Bangkok juist de bedoeling dat het toneel er vol uitziet. In deze revival is er echter voor gekozen om het podium altijd overvol te laten zijn en deze keuze vind ik erg jammer. In de vorige Nederlandse versie, in Scheveningen, was het podium juist vaak erg leeg. Scènes speelde zich af op een klein eilandje in het midden van het podium. En dit verbeelde naar mijn mening juist het desolate gevoel dat Chris en later ook Kim voelen. Precies dat gevoel, dat in 'Waarom God' wordt beschreven door Chris, kwam op die manier ook tot uitdrukking in het decor.

Links boven: Ton Sieben en Brigitte Heizer als Chris en Ellen. Links onder: Na-Young Jeon als Kim
Rechts boven en onder: foto's van een niet Nederlandse productie maar wel met hetzelfde decor.
Rechts: boven Dreamland, onder Bangkok.

Dan tot slot de regie. Regisseur Laurence Connor vond het blijkbaar noodzakelijk om de regie rauwer te maken. In de handelingen is terug te zien dat de GI's schunniger doen (er worden letterlijk seksuele handelingen uitgebeeld met de dames tijdens 'Heet als de zon is Saigon'), de hoeren zijn schaarser gekleed en vrijwel iedereen doet platter en grover dan in de vorige versie. Behalve Kim en Chris, maar aan het eind van de voorstelling had ik eigenlijk ook ergens het vage gevoel alsof Chris niet aanwezig was geweest. Iets wat ik overigens niet wijt aan de acteerkwaliteiten van Ton Sieben, die ik eerder zag in Spring Awakening en Cyrano. 

Maar zoals ik al zei, het was een try-out. Mocht ik de voorstelling nog een keer zien volgt er zeker een up-date. Miss Saigon is nog t/m 1 april 2012 te zien in het Beatrix Theater in Utrecht.

Time ended: 13.32

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I belong to London... Canterbury... and Bath...

Time started: 13.07

Deze zomervakantie bracht ik door in het Zuid-Oosten van Engeland. Een aantal maal hebben we een bezoek gebracht aan historische locaties (denk: kastelen, landgoederen, plaatsen waar een oorlog is uitgevochten). Vaak zijn deze plaatsen door English Heritage omgetoverd tot een museum (zonder afbreuk te doen aan de locatie) en sinds kort is er niet alleen een kortingspas voor UK citizens maar ook voor vakantiegangers. Dit is de overseas visitors pass die je kan kopen (vanaf 21 pond ) bij je eerste bezoek aan 1 van hun locaties. Je kan een kaart kopen voor zowel 1 als 2 weken en voor 1 persoon, 2 personen of voor de hele familie. De locaties verschillen flink in toegangsprijs maar vanaf 3 bezoeken heb je het geld uit de pas meestal terug verdient. (Locaties van English Heritage zijn o.a. Dover Castle, Downe House (het huis van Charles Darwin), Lullingstone Roman Villa, Eltham Palace and Gardens (Art Deco landhuis), Stonehenge, Site of the Battle of Hastings). Bij binnenkomst krijg je op veel plaatsen een audio tour, welke ook vaak een Nederlandse versie bevat.

Wij gingen ook een weekend naar Bath (waar je overigens niets van English Heritage vind, The Roman Baths b.v. zijn dus niet vrij te bezoeken met de pas) en London (waar wel een aantal locaties te vinden die ook zeker de moeite waarde zijn).

Stonehenge

Bath

Roman Baths

Site of the Battle of Hastings

Site of the Battle of Hastings

In de tuin van Downe House

De kas in de tuin van Downe House. In het huis zelf mochten geen foto's worden gemaakt.
Binnen werd je met een audio tour het huis rond geleid en werd vertelt
over Darwin's leven, gezin en werk. 

Ook bezochten we twee winkelcentra: Bluewater (vanuit de reis van Dover naar Londen gezien ligt dat net voordat de Londonse files beginnen) en Ashford Outlet. Over Ashford Outlet kan ik eigenlijk kort zijn. Het stelt weinig voor. Het aantal winkels is klein, de kortingen zijn niet schrikbarend. Er zijn te veel winkels die te duur serviesgoed (en andere kleine keuken benodigdheden) verkopen. De winkels zijn klein. Er zijn wel een stuk of 3 boekenwinkels die echt heel goedkoop zijn en waar (maar dan moet wel echt goed zoeken) ik dan ook echt iets heb gekocht. Maar verder was het niet noemenswaardig. Wij waren er op een beetje regenachtige dag en dat hielp niet echt. Want ondanks dat je niet in de regen loopt tijdens het winkelen is het geheel buiten.

Daarentegen: als je winkelen leuk vind dan is Bluewater wel een echte aanrader. Zeker voor een shoppingmall ziet het er mooi uit, er is een groot en divers aanbod aan winkels en je kunt er op tal van manieren heerlijk eten. Mijn favorieten zijn YO!Sushi, Cadbury Cocoa House (voor een afternoon tea) en Krispy Kreme.  Krispy Kreme maakt (op de locatie in Bluewater in elk geval) de doughnuts vers in de winkel waardoor ze op geen enkele manier lijken op de doughnuts zoals je ze bij b.v. de Albert Heijn ziet liggen. Ik hou dan ook helemaal niet van doughnutsen. Maar toen mijn gezelschap me er van overtuigde er toch 1 te proeven wist ik niet wat ik at. Hemels! De gehele doughnut lijkt in je mond te smelten als ze zo van de band komen rollen. En nu ben ik haast een doughnutfan (van de verse van Krispy Kreme dan).

Time ended: 15.05

Mea Maxima Culpa

Time started: 14.55 (6 juni 2011)

Dat Mea Culpa een bijzondere voorstelling zou worden bleek al bij binnenkomst. Voor de ingang van het gebouw waarin onder andere het Muziektheater is gevestigd was nogal wat, enigzins zenuwachtig aandoende, politie aanwezig. De meeste logische route naar de zaal werd verspert door een man die op een tamelijk onaardige manier liet weten dat we om moesten lopen. Eenmaal in de zaal aangekomen hoorde ik een toeschouwer achter mij zeggen: "moeten wij nu ook gaan staan?" Een begrijpelijke reactie aangezien zojuist het 1ste balkon op was gestaan omdat Koningin Beatrix de zaal was binnen getreden. Kort daarop volgend stond ook het publiek rondom mij op (inclusief de vrouw die zich zojuist nog afvroeg of ze op moest staan). 

Niet wetende dat de koningin in principe elk jaar de openingsvoorstelling van het Holland Festival bezoekt hadden mijn vader en ik ons al afgevraagt waarom er buiten politie stond en of het Holland Festival wellicht een terroristisch doelwit zou kunnen zijn. Ondanks de logische redenering dat de politie aanwezig was in verband met de aanwezigheid van de koningin (of juist dankzij de eerder bedachte verklaring) bekroop mij binnen tien minuten na aanvang het gevoel dat deze voorstelling een ingeleide was naar een bom die het muziektheater op zou blazen. Op zijn minst had ik het gevoel dat de opera van Christoph Schlingensief mij probeerde aan te zetten tot zelfmoord.  

In de eerste plaats wist de voorstelling binnen een half uur een hoofdpijn bij mij aan te wakkeren door een constante stroom aan informatie die door verschillende kanalen voordurend over mij werd uitgestort. Naast de, overigens prachtige, muziek en de performance van de spelers, was er een ronddraaiend decor, een voortdurende projectie van beelden (soms zelfs twee tegelijk) op dat decor en dan uiteraard nog de boventiteling in zowel het Duits als het Nederlands. Ondanks deze vele signalen is het Schlingensief wel gelukt om de muziek de boventoon te laten voeren. Zeer bombastische en ik zou haast zeggen epische klanken duidde er steeds weer op dat deze voorstelling vooral zijn publiek angst aan probeerde te jagen. 

Ook geschreeuw van de zangers, geprojecteerde beelden waarop een vleermuis en een vis worden mishandelt en de thema's die in de tekst aan bod komen leiden tot bangmakerij. 

Die thema's zijn de achtergestelde positie van Afrika, oorlogen, schuld, de wil te leven of eigenlijk de wil te sterven en zoals in vrijwel elk nieuwsbericht is genoemd de dodelijke ziekte van maker Schlingensief. Ik ben van mening dat de voorstelling vooral duidelijk probeert te maken dat je niet moet luisteren naar praatjesmakers. Dat je niet moet luisteren naar mensen waar naar wordt geluisterd omdat ze een bepaalde status hebben en niet om hun expertise, zoals doktoren die maar wat aanrommelen, religieuze leiders en de koningin.

De openingsvoorstelling van het Holland Festival: Mea Culpa van Christoph Schingensief 

Enige tijd later zag ik nog een voorstelling vanuit het Holland Festival. Ditmaal betrof het Before I Sleep. De ervaring met Mea Culpa had tot gevolg kunnen hebben dat het de eerste en de laatste voorstelling op het Holland Festival was die ik ooit zou zien. Maar op aanraden van een vriend trok ik dan toch naar de Zuidas om nogmaals een Holland Festival voorstelling te bezoeken. Gelukkig maar. De voorstelling is bijna meer een attractie aangezien men niet op een stoel zit en kijkt maar door een (van binnen onherkenbaar) kantoorgebouw loopt. Bij binnenkomst (iedereen gaat in groepjes van 4 naar binnen) ga je een donkere ruimte binnen. Een Russisch sprekende man met een nachtlampje spreekt ons toe. Geheel tegen de verwachting blijkt 1 van de dames in mijn groepje Russisch te spreken en vertelt ons wat de man vertelt. Na het donker een beetje gewend te zijn geworden gaat het licht aan blijken we ons in een koelkast in een Oost-Europese supermarkt te bevinden. We worden aangestaard door winkelend publiek en worden door hen de volgende kamer in geleid. Zo komen nog verscheidene droomplaatjes, sneeuwlandschappen, gekapte bossen en een heus warenhuis aan bod. De producten in het warenhuis kunnen via internet voor onwaarschijnlijk lage prijzen echt gekocht worden. Het grootste deel bestaat uit IKEA meubelen maar vreemd genoegd voelde ik, nu de prijzen zo laag waren (waarbij je echt moet denken aan een lamp voor 20 cent of een bed voor 9 euro) dat ik ineens geen enkele behoefte meer had om de spullen echt te kopen. Mocht de voorstelling op enige manier iets willen zeggen over consumentisme, dan is het ze in elk geval gelukt om me er over na te laten denken. (in tegenstelling tot menig onaangename en/of langdradige voorstelling die pretendeerde iets te willen zeggen over consumentisme.) 

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

De voorstelling van dreamthinkspeak (In tegenstelling tot veel andere moderne theatermakers gelooft dreamthinkspeak dat het geen schande is om theaterbezoekers ook te laten wegdromen in een andere wereld. Zoals de naam dreamthinkspeak al doet vermoeden stelt zij zich tot doel om mensen te laten nadenken juist door ze letterlijk een reis te laten maken door een explosie van droombeelden en nostalgie.) is geïnspireerd op De Kersentuin van Anton Tsjechov. Regisseur Tristan Sharps over Before I Sleep:

" We're a company who do a lot of work in abandoned buildings or in the abandoned section of sometimes fully functional buildings. We're doing a production for the festival in 2010, called Before I Sleep. This piece is inspired by The Cherry Orchard by Chekhov. It's a promenade production. The audience will be able to journey their way through the building. They won't be lead through the building and there will be moments when the audience will have complete freedom of where they go throughout the building and other moments where there is a pathway that they follow throughout the building and other moments where we present a pathway to them but the audience might not necessarily wish to take that pathway. So there are various different ways that the audience can negotiate their way around our piece."

Zo kan een bezoeker in het warenhuis een keukenkast binnen lopen en pas 15 minuten laten weer terug zijn op de plek waar hij de kast in ging. Een andere bezoeker zal daarentegen het bestaan van deze kast wellicht volledig ontgaan. Zo zal iedere bezoeker andere dingen hebben beleefd na de voorstelling.

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Veel theatermakers zijn erg goed in vertellen hoe zij vinden dat het publiek een voorstelling ervaart. Meestal heb ik een totaal andere beleving gehad (die niet zo positief is als waar de theatermaker vanuit gaat). Dreamthinkspeak weet echter exact te verworden hoe ik hun multi-disciplinaire walk-through experience heb ervaren:

"We are a theatre company who creates live performances in buildings that aren't theatres. We've performed in a range of buildings both in the United Kingdom and all around the world. We're a company that works with a lot of different media. Live performance is a key part of what we do. Filming is a key part of what we do. We work a lot with architectural installations and model making. 3D design is an important part of what we do. Graphics as well. Sound and light. So we work in an extremely visual way. Audience members never go into a room, sit down and watch the art on a stage. They actually become a part of it. In a way they become characters within the piece. And they experience in a much sort of closer [...] way then if they were sitting in seats, watching it from miles away somewhere in the stalls or the circle."

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Time ended: 18.19 (10 oktober 2011)

All you women go on shopping, that's what you're supposed to do...

Time started: 23:55

Bij een vakantie in Engeland komt het zelden voor dat we met minder terug komen dan we weg gingen, deze keer kwamen we zelfs met een exorbitante hoeveelheid meer terug dan dat we heen gingen.

Mijn vriend kon het liet laten het bord te kopen met de tekst die voor ons o zo waar is. Zelf kwam ik thuis met
een nieuwe laptoptas van Lin & Leo, het programmaboekje van Road Show, een grote paarse koffer op
wieltjes van John Lewis, een zeer praktische groene snijplank, een selectie aan typisch Engelse snoepjes, een
 wekpot vanillesuiker (waar mijn vriendje nog vele scones mee kan maken), DVD The King's Speech en 5
nieuwe boeken, namelijk Agatha Christie - An Autobiography, Agatha Christie - Detectives and Young 
Adventurers over 50 stories, Gyles Brandreth - Oscar Wilde and the Dead Man's Smile, Sebastian Faulks -
Birdsong en Family History made easy. 

De Lin & Leo LapBag had ik een jaar geleden voor het eerst gezien en ik nam mij voor om mezelf op een LapBag te trakteren als ik mijn diploma had behaald. In juni was het zover en direct ging ik op zoek naar een winkel waar de laptoptassen van Lin & Leo nog werden verkocht. Dat bleek moeilijker dan bedacht want Lin & Leo lijken namelijk volledig te zijn overgeschakeld naar babytassen. Tot ik een mailtje kreeg dat er een sample sale was. Hierdoor kon ik de tas met korting kopen en zelfs nog een mooie babytas (met een wel hele grote korting) voor mijn beste vriendinnetje op de kop tikken. Even leek de tas nog aan mij voorbij te gaan toen bleek dat ze de sample sale artikelen alleen binnen de UK verzonden. Maar gelukkig waren Lin & Leo bereid om de tas wat later te verzenden zodat ik deze tijdens mijn meest recente verblijf in Engeland in ontvangst kon nemen. Het leer is heel zacht en soepel en ook de zijde voering is duidelijk van goede kwaliteit. De tas kan nog dieper worden gemaakt met behulp van een rits en beschikt over een prettig aantal verschillende vakjes. Ook heel fijn vind ik het documentenvak dat zich achter het hoofdcompartiment (het deel waar ook de laptop in hoort) bevind.

Lin & Leo LapBag SlimLine

Sinds mijn vakantie heb ik (met dank aan Melissa Milis) twee webshops ontdekt. Anthropologie verkoopt nieuwe spullen die er vintage (en yes ook jaren '40 en '50) uitzien. Alle kleding valt er wat kleiner dan normaal. Het paar schoenen dat ik er kocht zijn echt prettig breed (wat fijn is als je brede voeten hebt als ik). Toch verkoopt Anthropologie artikelen van verschillende merken, het zou dus te makkelijk zijn om te concluderen dat al hun kleding kleiner valt of hun schoenen groter. Wel kan ik met zekerheid zeggen dat alle artikelen zijn ingepakt met mooi dun pakpapier dat een beetje lijkt op  crêpe-papier.

Nelumbo Kitten Heels van Miss Albright €69,95 (sale prijs) 

Hopi Basket Blouse van Girls from Savoy €24,95 (sale prijs)

Ruched Hourglass Top €24,95 (sale prijs) 

Ruche is ook zeker vintage inspired en ziet er vooral romantisch uit. Ze weten zelfs een windmolenpark er goed uit te laten zien, zoals op 1 van hun wallpapers wordt getoond. Gelukkig heb ik niets kunnen vinden in mijn maat want ik heb wel weer even genoeg geld uitgegeven aan impulsaankopen.

Time ended: 16:47

Watching: The Dutchess

Sing another song! Broadway Willy Mizner

Time started: 00:34

Op 16 Juli zag ik in de Menier Chocolate Factory in London het meest recente werk van Stephen Sondheim. Tijdens de drie dagen die we hadden ingeplande voor London was ik ziek maar de kaartjes voor Road Show had ik al enige tijd van te voren geboekt omdat ik niet het risico wilde lopen dat de show net als wij in London waren was uitverkocht.

De Menier Chocolate Factory is een klein theatertje maar juist daarom zit je middenin de voorstelling. Als je musicaltheater zo fantastisch vind vanwege grootse decors dan wordt je wellicht teleurgesteld in de Menier Chocolate Factory. Maar zoals ik in Nederland vaak veel mooiere voorstellingen zie in M-Lab dan in de grote schouwburgen, is Road Show in de Menier Chocolate Factory één van de mooiste voorstellingen die ik in London zag.

Blij verrast was ik toen ik Jon Robyns herkende in de cast (hij speelt Hollis Bessemer in Road Show). Eerder zag ik hem als o.a. Princeton in Avenue Q en op de liveregistratie van Chess in Concert. Ook David Bedella zag ik in die opname (in de rol van Molokov). In Road Show speelt David Willy Mizner en ik kan niet anders zeggen dat hij er op een wonderlijke manier in slaagt je altijd te ontroeren, zij het als speels klein jongetje, als de succesvolle klaploper, de volwassen zoon die net zijn moeder heeft verloren of zelfs als de man die na zijn dood zijn leven overdenkt. Als Molokov was hij de manipulatieve secondant en in 2006/2007 (en bij de herneming vorig seizoen) was hij nog te zien als de travestiet Frank 'n Furter in The Rocky Horror Show. Ook dat heb ik (in 2006) toevallig mogen aanschouwen en ik kan slechts bewondering hebben voor deze vakman (al was het alleen maar omdat hij op 53 jarige leeftijd in staat is een jongetje neer te zetten van niet ouder dan 10). Met zijn minstens zo aandoenlijke broer Addison (gespeelt door Michael Jibson) trekt hij er eind 19de eeuw na de dood van hun vader op uit om geld te gaan verdienen. In eerste instantie doen zij een poging om goud te vinden in Alaska maar als als Willy voor een boodschap naar het dichtstbijzijnde dorp gaat wordt hij verleid tot een potje pokeren. Hij vergokt een hoop geld van hun moeder maar wanneer Addison een kijkje komt nemen omdat hij het wachten op Willy beu is blijkt hij de saloon te hebben gewonnen. Addison denkt hierop aan de woorden die hun vader sprak en is bang zijn leven te verdoen met can can danseressen, drank en gokken. Daarom neemt hij het geld dat nog over is af van zijn broer en trekt de wereld over. Hij investeert in verschillende projecten maar weet het voor elkaar te krijgen om vrijwel al het geld te verkwisten aan souvenirs en bedrijven die met rampspoed worden overspoelt. Dan ontmoet hij Hollis Bessemer en bedenkt hij dat hij architect zal worden.

Foto's uit de musical Road Show. Op de twee bovenste foto's: David Bedella en Michael Jibson.
Links op de voorgrond: Jon Robyns en Michael Jibson.

De broertjes Mizner hebben echt bestaan en in Palm Beach staat nog een groot aantal van de kolossale bouwwerken die Addison Mizner ontwierp. Willy Mizner staat tegenwoordig vooral bekend als zakenman, gokker, manager van boksers en toneel- en filmscriptschrijver. Ook is hij bekend om zijn anekdotes en uitspraken. 1 van mijn favorieten is: "Copy from one, it's plagiarism; copy from two, it's research." 

Road Show is nog te zien tot en met 17 september 2011. Kaarten zijn te bestellen op de website van de Menier Chocolate Factory (waar je overigens ook heerlijk kunt eten voor of na de voorstelling, en dat voor een redelijk zachte prijs) www.menierchocolatefactory.com.


Time ended: 13:02
Listening: Old Friends - Merrily We Roll Along

Gimme, gimme, gimme

Time started: 23:34 GMT

Ik schreef al eens een blog over fototassen waarin ik Pilger Bags noemde.
Samen met Melissa Milis (een zeer getalenteerde fotografe en grafisch ontwerpster) geeft ze nu een prachtige tas weg. Helaas kom ik er wat laat achter, morgen wordt de winnaar al bekend gemaakt, maar ik vermeld zowel Melissa Milis als Pilger Bags graag op mijn blog in de hoop dat zoveel mogelijk mensen met ze mogen maken (en ik kans maak op de giveaway natuurlijk, het is de groene tas waar ik notabene nog zo over aan het twijfelen was om hem te kopen).

Melissa Milis: GIVEAWAY JULI {Pilgerbags}: "- dit berichtje delen op blogger/facebook of twitter (elke deelname vermelden in je comment) - onderaan deze blog staan knopjes om dit be..."

Voor de duidelijkheid om mee te doen aan de giveaway moet je een bericht plaatsen op de blog op het volgende webadres (en dus niet op deze blog): melissamilis.blogspot.com/2011/07/giveaway-juli-pilgerbags.html


Time ended: 23:51 GMT

...Dan blijft het een illusie. Beleef het avontuur...

Time started: 10:18 [9-6-2011]
Train: between: The Hague and Utrecht


Zat ik vorige week woensdag tijdens de openingsvoorstelling van het Holland Festival (Mea Culpa, misschien schrijf ik er nog recensie over maar hij (thank god, zou ik haast zeggen) was slechts eenmalig in Nederland te zien dus ik weet niet hoe nuttig dat is) me nog op te winden dat de hele zaal opstond omdat de koningin binnenkwam, gisteravond (8-6-2011) werd ik bij mijn bezoek aan Soldaat van Oranje vergezeld door Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima en (voor mij meer reden om te applaudisseren) een deel van het creatieve team van de musical. Dit maal stond de zaal niet op maar werd er dus geapplaudiseert. Hoewel ik niet zou weten waarom er voor een prins en prinses zou moeten worden geapplaudiseert, was het applaus zeker verdient door de creatives. Al moet ik wel zeggen dat een dramaturg weldegelijk had gezorgd voor een nog betere voorstelling. Het waren werkelijk kleine dingetjes die niet klopten en ik kan niet anders zeggen dan dat de voorstelling absoluut overeind bleef. Toch is het bij deze productie duidelijk dat men iets neer wil zetten dat perfectie nastreeft. En dat is dus net niet gelukt. Ik geef toe, ik ben een detail zeur want ik heb op elke voorstelling wel wat aan te merken. Maar aangezien dat juist bij mijn vak hoort kan ik het niet laten om te noemen.
Alle voertuigen dragen te jonge nummerplaten. Toegegeven ze hebben wel concistent dezelfde soort nummerplaten maar nummerplaten zijn op deze manier pas na 1951 gemaakt (deze musical stopt ongeveer met de bevrijding).
Tijdens 1 van de scènes kan het publiek naar buiten kijken en nu was een volkswagenbusje te zien. Hardstikke leuke oldtimer maar natuurlijk wel duidelijk te jong voor een musical die zich af speelt in de jaren '40. Als productie vind ik dat je er op moet letten dat zo'n auto of daar niet kan gaan staan of uit het zich van de toeschouwer wordt gehald door er iets voor te zetten.
In Soldaat van Oranje wordt gebruik gemaakt van projecties. Met het einde van de oorlog is er voor gekozen om de projecties van zwart-wit naar kleur te veranderen. Er zijn beelden in kleur van de bevrijding maar omdat de meeste mensen bevrijdingsbeelden alleen in zwart-wit kennen komen de beelden niet als authentiek over. Je krijgt het idee alsof het om beelden gaat uit de jaren '70. Het is natuurlijk een keuze als theatermaker maar soms is het beter om je te voegen naar het beeld van een bepaalde periode zoals dat bestaat in het collectief geheugen dan vast te houden aan of iets echt uit een bepaalde periode komt.
In de musical vangt de oorlog aan met een bombardement waar de studenten last van hebben in de sociëteit in Leiden (mensen vallen om en een lamp komt half naar beneden zetten). Maar in 1940 hebben er geen bombardementen plaats gevonden in Leiden. Dus dat is op zijn minst historisch incorrect te noemen.

Het nieuws dat Duitsland Nederland is binnen gevallen bereikt de feestvierende studenten in de sociëteit. Hier nog met op de
voorgrond Loes Haverkorte als Charlotte die vanwege haar zwangerschap inmiddels is vervangen door Marlijn Weerdenburg.

Een ander puntje van kritiek is dat de voorstelling volgend op de voorstelling waar ik bij was werd afgelast vanwege technische problemen en dit schijnt al een aantal maal vaker het geval te zijn geweest. Uiteraard is dat vervelend voor bezoekers maar ik kan hier niet echt kritiek op hebben. De voorstelling is technisch erg uitgebreid, het is niet voor niets de duurste theaterproductie in Nederland, en dat betekend dat de kans aanwezig is dat er technisch iets mis gaat. Nogmaals erg vervelend als bezoeker maar nu ik Soldaat van Oranje gezien heb zou ik zeggen dat ik het risico er graag voor over heb. Sterker nog, ook met dit risico zou ik de voorstelling graag nog eens zien. Ik zat woensdag op rij 1 maar zou graag eens beter naar het geheel kunnen kijken (i.p.v. in kunnen zoomen op details, dat ook zijn voordelen heeft) meer vanuit het midden in de zaal.

Alle decors in Soldaat van Oranje zijn prachtig (soms juist in hun soberheid). Om niet 1 van de grote verrassing qua decor weg te geven
en toch iets van het decor te kunnen laten zien, hier de studentenkamers van een aantal hoofdpersonen.

Detail van het decor hierboven. Op de voorgrond Matteo van der Grijn in de rol van Erik Hazelhoff Roelfzema.

Het decor is zonder meer fantastisch te noemen en weet gedurende de avond meerdere malen echt te verrassen. Een andere keuze dit deze musical zo laat uitblinken is de keuze in casting. Het creatieve team heeft er voor gekozen om in de eerste plaats te casten op acteerkwaliteiten van de spelers. Waar in andere musicals wordt gekozen voor iemand met een bekende naam (en in veel gevallen weinig talent) staat hier een tamelijk onbekende cast op het toneel. Toneelliefhebbers zullen uiteraard Catherine ten Bruggencate herkennen in Koningin Wilhelmina en mensen die TV series kijken zullen zeker een bekend gezicht herkennen in Fred, die wordt gespeeld door Tijn Docter. Voor musicalfans is Oren Schijver echt geen onbekende en kijkers van Lama Gezocht zullen bij een bezoek van Soldaat van Oranje winnaar Ad-Just Bouwman op het podium zien. Maar een echte bekende Nederlander is niet terug te vinden in deze musical.

Sommige mensen zouden van mening zijn dat de zang in Soldaat van Oranje niet van het hoogste niveau. Dat klopt, maar overigens geldt dat voor elke musical. Zeker waar het musicals in Nederland betreft. Echter ik ben van mening dat het overbrengen van de emotie en het verhaal van een musical het belangrijkste zijn. Dat betekend dat mooi zingen op bepaalde momenten in een verhaal niet eens gewenst is. Goed spel is in deze dus ten eerste belangrijker dan een mooi geluid. Bovendien heb ik mij (als ex conservatorium zangstudent) geen moment gestoord aan welke zanger dan ook. Er is in de laatste 3 jaar geen musical geweest die dat voor elkaar heeft weten te krijgen. Dus vanuit mijn optiek valt er niets aan te merken op de zang in Soldaat van Oranje. Daarnaast is er volgens mij echt een keuze gemaakt om de zangers niet overdreven mooi te laten zingen. Zo heb ik bij een masterclass Anne Lamsvelt (die de rol van Ada speelt) eerder horen zingen. Ze heeft zonder meer een mooie stem maar wanneer zij in de musical een aantal maal als een soort jazz/nachtclub zangeres optreed klinkt dit veel rauwer dan wanneer zij gewoonlijk zingt.

Nog een bijzonder punt vond ik het verhaal. Menig keer heb ik naar een musical gekeken waarvan het verhaal mij al bekend was voor mijn theaterbezoek (vrijwel elke Disney musical (want gebaseerd op de tekenfilms), Saturday Night Fever (want gebaseerd op de film), Les Misérables (want gebaseerd op het boek van Victor Hugo), Rent (want gebaseerd op La Bohème). Voor aanvang verwachtte ik dat het verhaal van deze musical ook niet nieuw voor me zou zijn. Verrassend genoeg was dit niet het geval. De musical is terug gegaan naar de bron: het boek dat Erik Hazelhoff Roelfzema schreef. In de musical komen maar 3 personages voor die ook in de film te zien waren, namelijk Erik zelf, Koningin Wilhelmina en Van 't Sant. Alle andere personages heten anders, zijn anders en overkomen andere gebeurtenissen. Mijn vriend heeft overigens wel het boek gelezen en ook voor hem was het verhaal van de musical niet volledig zoals in de beschrijving van Hazelhoff Roelfzema.

Niet vanwege het overweldigend pakkende decor of het gebruik van een innovatieve draaischrijf maar juist omdat Soldaat van Oranje zo anders is dan wat er de afgelopen jaren op musicalgebied te zien is geweest in Nederland vind ik dat iedere liefhebber van musical of muziektheater deze voorstelling niet mag missen.


Time ended: 14:35


Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Joris van Bennekom.

Two for tea

Time started: 20:36

De High Tea is helemaal 'in' in Nederland. Genieten van zoete en hartige hapjes met een glas prosecco of natuurlijk een kopje thee. Lekker Engels, toch?
Nee dus de High Tea zoals die in Nederland wordt geserveerd is zeker niet wat men in Engeland verstaat onder een High Tea. In Engeland zijn de termen Afternoon Tea of Cream Tea meer gebruikt. (Door de hardnekkige misconceptie van toeristen komt het inmiddels voor dat ook in Engeland soms de term High Tea wordt gebruikt. Maar historisch gezien gebruiken Engelse de term High Tea voor een ander soort maaltijd, die niets met taartjes of zoete hapjes te maken heeft.)

Tegen het eind van de winter heb ik bij The Moat Tea Rooms in Canterbury genoten van een Cream Tea. Bij deze tearoom is er keuze uit drie soorten cream teas. Mijn cream tea bestond uit het volgende:

"A pot of tea (your choice from our selection), cucumber sandwiches, a slice of cake and 2 scones with preserve and clotted cream."

Een Champagne Cream Tea in The Moat Tea Rooms

Om van een echt Engelse cream tea te genieten is wellicht wat gecompliceerd om eerst het Kanaal te moeten oversteken. Daarom hebben wij dit weekend zelf een poging gewaagd tot het maken van scones (welk smeersel er op de cucumber sandwiches zat moeten wij een volgend bezoek aan Canterbury zien uit te vinden). Volgens mijn persoonlijke bakker is het bakken van scones qua moeilijkheidsgraad de ovenvariant van een ei bakken. Maar één moeilijkheid moest wel overwonnen worden. Clotted cream is namelijk niet in het schap van de Nederlandse supermarkt te vinden. Wij hebben als alternatief voor de clotted cream 125 gram creme fraiche gemixt met 100 gram mascarpone. Het recept komt wel van de Albert Heijn en is te vinden op www.ah.nl.

Benodigdheden:
Uitsteekvormpje (wij hebben een glazen beker gebruikt en zoals op de foto te zien is werkte dat ook prima)

Voorbereiden:
Oven voorverwarmen op 225 °C of gasovenstand 5. Bakblik met bakpapier bekleden. Bakmeel met bakpoeder en zout boven kom zeven. Vanillesuiker en suiker toevoegen. Boter met 2 messen door bloem in kleine stukjes snijden. Ei met melk loskloppen, 1/2 eetlepel bewaren, rest bij bloemmengsel schenken en geheel tot samenhangende bal kneden. Deeg tot lap van ca. 2 1/2 cm dik uitrollen. Uit deeg 8 rondjes steken, op bakblik leggen en met rest van melk bestrijken. Scones in midden van oven in ca. 10 minuten lichtbruin bakken. Scones uit oven op rooster laten afkoelen.

Time ended: 23:33

Television: Hard Time - National Geographic

Songs at the End of the World

Time started: 12:08
Train: Between The Hague and Utrecht


Op 1 juni heb ik mogen kijken en luisteren naar de muziektheatervoorstelling Songs at the End of the World van Wunderbaum. Zoals met elke voorstelling die ik verplicht moet bezoeken voor een opleiding, had ik bij aanvang eigenlijk geen idee wat ik kon verwachten. Ik had wel eens iets eerder van Wunderbaum gezien maar een beeld vormen van wat de voorstelling Songs at the End of the World zou inhouden wilde niet lukken. Het marketingverhaaltje dat op de website van Wunderbaum en het theater stond liet enkel los dat het geheel zich af zou spelen op de Zuidpool. En vanuit de recensies bleek vooral dat de meningen wat verdeelt waren. De één vond het een tamelijk goede voorstelling de ander vond het een tamelijk slechte voorstelling. Uit elke recensie bleek dat Wunderbaum een documentaire van Werner Herzog als uitgangspunt had genomen. Bij mij ontbreekt elke kennis over Werner Herzog volkomen dus deze informatie voegde niet echt iets toe aan het vage beeld dat ik tot nu had van de voorstelling.

Promotiefoto van Songs at the End of the World
Foto: Sofie Knijff

Bij de aanvang was ik dan ook lichtelijk opgelucht toen de voorsteling begon met wat humor in de vorm van tekst op een boventiteling. Er wordt duidelijk gemaakt dat ze zo gaan beginnen en dat we dan afspreken dat we even vergeten dat we bezig zijn met het zoeken naar een nieuw huis of het kopen van een auto. We spreken af dat we nu even alleen gaan denken aan de jeugdherinneringen van de spelers op het toneel. Met de boventiteling wordt een klein beetje metatheater neergezet zonder dat er kritiek wordt geuit of Wunderbaum er iets mee wil bereiken.
Ook de muziek van Touki Delphine is fijn om naar te luisteren, niet opdringerig en altijd in samenhang met het toneelspel dat ervoor en/of erna te zien is geweest.

Begin scène uit Songs at the End of the World

Het hoogtepunt van de voorstelling was voor mij tegen het eind van de voorstelling wanneer de voorstelling echt aanhaakt bij de documentaire en de gehele zaal een onderwaterwereld betreedt. Larger then life kwallen zweven boven het podium en bewegen echt zoals kwallen doen. Grappig maar tegelijk ook mooi is de duiker die op de achtergrond te zien is. De menselijke indringer die eigenlijk helemaal niet opvalt in de pracht van de natuur.

De duiker in de onderwaterwereld

Songs at the End of the World speelt nog een beperkt aantal voorstellingen in augustus. Drie voorstellingen in Den Bosch tijdens theaterfestival Boulevard en op de 19de spelen Wunderbaum en Touki Delphine op Lowlands. Tevens is er een cd te koop met de liedjes uit deze muziektheatervoorstelling.


Time ended: 15:45
Train: Between Utrecht and The Hague


Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Fred Debrock.

Ieder voor zich

Time started: 19:51

Vrijdag (6 mei) ben ik in de Koninklijke Schouwburg gaan kijken naar de dappere eerste poging van Van Hoorne Events om een serieuze musical neer te zetten. Tot op heden was Van Hoorne vooral bekend van zijn kinder musicals als Prins & Ploes, Roodkapje en Hans & Grietje. Met 1953 De Musical wordt voor het eerst een musical gemaakt voor een volwassen publiek, een spannende stap voor het groeiende bedrijf.

Het proloog van 1953 De Musical

De muziek in de musical komt van een orkestband, iets dat ik de producent makkelijk kan vergeven aangezien dit een hoge kostenpost is. Wel heb ik het sterke vermoede dat de muziek niet alleen niet live wordt gespeeld maar bovendien niet met echte instrumenten is ingespeeld. Een aantal mensen zal het niet opvallen maar ik had toch sterk het gevoel dat bijvoorbeeld de violen volledig afkomstig waren uit een computer. Iets wat naar mijn mening wel erg jammer is. Ik vind dat het gebruik van echte instrumenten een basisvoorwaarde is voor het maken van professioneel muziektheater.
Een ander muzikaal minpunt lag in het feit dat elk personage zijn eigen solo lied leek te moeten hebben (ook als dit de voortgang van het verhaal alleen in de weg zat). Bij een nieuwe Nederlandse musicalproductie waarbij dit het geval is bekruipt mij altijd een, wat ik noem, 3 Musketiers gevoel. Alsof de spelers geëist hebben dat ze alleen in de productie wilde als ze beloofd werd dat ze een eigen solo liedje kregen. Of dit bij 1953 ook het geval is geweest weet ik niet. Maar hoe dan ook heeft deze beslissing het eindresultaat geen goed gedaan.

Dan moet ik nog opmerken dat de changementen behoorlijk amateuristisch overkwamen. Ten eerste duurde ze lang, ten tweede was er tijdens de changementen muziek afgespeeld en vaak was dat een logische keus maar soms brak het ook resoluut de sfeer die in de vorige scène nu juist zo nauwkeurig geprobeerd was neer te zetten. Maar het meest storend was dat de muziek soms te snel (of zelfs te laat) werd ingestart. Zo werd het laatste woord van een acteur afgekapt en dat was op dat moment duidelijk niet de bedoeling.

Links: Marleen van der Loo in de rol van burgemeestersvrouw Willemien Scholten
Rechts: Joke de Kruijf in de rol van vissersvrouw Neeltje Sturm

Nu tijd voor de complimenten. Allereerst heeft Van Hoorne het voor elkaar gekregen een zeer getalenteerde cast bijeen te brengen. Op de verrichte arbeid van de cast heb ik werkelijk niets aan te merken. Wel had ik het idee dat Van Hoorne het talent van de cast een beetje teveel heeft willen uitmelken en dat maakte de voorstelling zwakker in plaats van sterker. Zoals eerder gezegd waren met name de vele solonummers (voor ieder personage 1) eerder een zwakte in de productie dan een sterke kant. Daarnaast kreeg ik het gevoel dat men Joke de Kruijf had gevraagd om toch vooral te laten horen dat ze nog altijd zo hoog kan zingen als toen zij de hoofdrol vertolkte in The Phantom of the Opera. Menigmaal schakelde ze over naar dunne stembanden (ook bekend als kopstem) terwijl dit evident slechts leidde tot een vreemd klinkende overgang terwijl daarmee volledig voorbij werd gegaan aan de inhoud van het lied en de manier waarop De Kruijf de rest van de muziek zong.

Links vlnr: Joke de Kruif, Anna Verschoor, Martijn Mulders, Anouk de Pater, Dick Schaar, Esther van Santen en Marcel Smid
Rechts vlnr: Marleen van der Loo, Robbert van Unnik, Anna Verschoor en Filip Bolluyt.

Kostuums en dekor waren zeer verzorgd, ik kan niet anders zeggen. Ook had ik zeker naar het slot toe een brokje in de keel. De musical vertelt het verhaal van een Zeeuws dorpje waar een nieuwe wachtmeester wordt verwelkomt. Wachtmeester Van Teylingen heeft een broer die bij Rijkswaterstaat werkt en van hem verneemt hij dat de dijken waarschijnlijk niet bestand zijn tegen een storm zoals nu op komst is. Zijn nieuwe buren zijn echter van mening dat zij was waren Zeeuwen het echt wel beter zullen weten dan de nieuweling. Zoals verwacht wordt het dorpje in de tweede akte toch slachtoffer van het alles verzwelgende water.

Dienstmeisje Anna Dekker (vertolkt door Anna Verschoor) hoopt op redding wanneer zij,
op de vlucht voor het water, vast komt te zitten op een dak

Van Hoorne Events koos ervoor om de première plaats te laten vinden in Middelburg en een groot aantal van de voorstellingen wordt gespeeld in Zeeland. In media uitingen wisten de makers steeds te vertellen dat zij zeer zorgvuldig zal omgaan met de gevoeligheid van het thema van de watersnoodramp. Echter vraag ik mij wel af waarom er met deze voorstelling eigenlijk wordt gezegd dat het de koppige Zeeuwen hun eigen schuld was dat er mensen zijn omgekomen. In deze voorstelling geeft men immers weer dat het dorpje in kwestie gewaarschuwd was maar deze waarschuwing hardhandig in de wind wordt geslagen met de mededeling dat een buitenstaander (wachtmeester Van Teylingen) niet van de zee houdt zoals zij doen en bovendien het is tot nu toe toch altijd goed gegaan?

Uiteindelijk heeft Van Hoorne Events met 1953 De Musical mij niet weten te overtuigen om bij hun volgende musical voor een volwassen publiek weer te komen maar er is zeker hoop voor de toekomst dat Van Hoorne Events een serieuze nieuwe speler wordt in het Nederlandse musicallandschap.


Time ended: 2:02

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Wim Lanser.