Once Upon a December

Time started: 15.55
Listening: Satan Takes a Holiday - Jack Malmsten

De tradities van kerstkaartjes en kerstcadeautjes zijn ontstaan in de victoriaanse tijd. Eerst waren dit cadeautjes die eenvoudig te maken waren, later kwamen er speelgoed winkels en met de groeiende populariteit van de warenhuizen in het midden van de 19de eeuw werden de cadeaus exorbitanter. Eén van de favoriete cadeautjes in victoriaans Engeland waren de Toy Theatres. Papieren miniatuur theaters compleet met decors en poppetjes.

De BBC heeft naar aanleiding van het programma Victorian Christmas een gratis Toy Theatre uitgegeven. Het is een echt victoriaans Pollock's To Theatre. Pollock werd beroemd met zijn miniatuur theatertjes en was de laatste printer van Toy Theatres. Instructies om dit theater in elkaar te zetten staan in het bestand maar zijn uitgebreider te vinden op deze pagina van de BBC.

         Cinderella Toy Theatre             |           Trentsensky Toy Theatre          |            English Toy Theatre 1850

Een ander gratis te downloaden Toy Theatre is hier te vinden. De meeste onderdelen zijn hiervan zelf in te kleuren. Het is een Toy Theatre voor de productie Miller Maid en bevat het decor, de poppetjes en zelfs het script. Het theatertje (inclusief orkestbak) zelf is hier te downloaden.

Ten slotte een Frans Petit Théatre dat hier te downloaden is.

Bij Le Petit Tom is een catwalk Toy Theatre te koop. Op amazon.co.uk zijn Toy Theatres te koop van o.a. De notenkraker, Peter Pan, De schone slaapster, Sneewwitje, Dracula, De tovenaar van Oz, Assepoester (waarschijnlijk die op de eerste afbeelding in deze blog) en Het zwanenmeer.

Catwalk Toy Theatre

Detail van catwalk Toy Theatre

In Nederland heeft het Toy Theatre nooit echt populariteit gekend maar toch was er recentelijk een Toy Theatre te vinden in elke plaatselijk HEMA. Een heus Jip en Janneke theater met een winter tafereel.

Jip en Janneke Toy Theatre uitgebracht n.a.v. Jip en Janneke de mjoeziekul.
Te koop bij de HEMA.

Een letterlijk Toy Theatre: Cookie Dolls via Twopence Coloured  

Het Engelse Benjamin Pollocks Toyshop verkoopt nog Toy Theatres. Mocht je geen zin hebben in knip en eventueel plak werk dan kan je voor €3,99 ook aan de slag met de Pollock's Toy Theatre iPad app.

Pollock's Toy Theatre iPad app

In de zomer speelt Phoenix Papieren Theater voorstellingen met een 100 jaar oud papieren theater. De voorstellingen vinden plaats in Utrecht.

Phoenix Papieren Theater

Scènebeeld uit de voorstelling Hans en Grietje

Time ended: 17.25
Listening: Boogie Woogie Bugle Boy - The Andrews Sisters

't is nooit goed of het deugd niet

Time started: 16:50
Listening: One Short Day - Original Broadway Cast Wicked

Gister mocht ik getuige zijn van de eerste try-out van de Nederlandse productie van Wicked. Allereerst mijn welgemeende complimenten aan Stage Entertainment. De afgelopen jaren maakt Stage producties waar ongekend veel op aan te merken viel. Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik hoorde dat Stage Wicked naar Nederland ging halen. Ik had deze voorstelling in Londen gezien, had daar enorm van genoten en was bang dat Stage daar een 'eigen versie' van zou gaan produceren. Deze eigen versies betekenen vaker wel dan niet dat de voorstelling daar slechter van wordt. De afgelopen jaren draaide de meeste theater bezoeken bij een voorstelling van Stage Entertainment uit op een teleurstelling. Na een korte toespraak van Roel Vente ving de voorstelling aan en bleek niets minder waar. Wicked is de beste voorstelling die Stage in jaren heeft neergezet.

Wicked, The Life and Times of the Wicked Witch of the West is een boek van Gregory Maguire. (Er zijn op dit moment 4 delen in zijn The Wicked Years serie: Wicked, Son of a Witch, A Lion Among Men en Out of Oz.) Op deze roman is de musical van Stephen Schwartz en Winnie Holzman gebaseerd. Het verhaal van Gregory Maguire is van zeer hoog niveau. Met een gelaagdheid die maakt dat verschillende publieks groepen op verschillende manieren van het verhaal kunnen genieten. Naast deze gelaagdheid is het verhaal ook heel veelzijdig in de zin dat het verhaal komisch, romantisch, spannend, politiek, verrassend en ook triest is. 

In Wicked wordt het verhaal vertelt dat vooraf ging aan De tovenaar van Oz. Elphaba, die later de kwade heks van het westen wordt genoemd, wordt geboren met een groene huid en wordt daarom door iedereen gemeden. Wanneer zij door een samenloop van omstandigheden haar studentenkamer moet delen met de populaire Galinda en het hoofd van de school haar natuurtalent voor tovenarij ontdekt lijkt zij haar plek in de maatschappij te hebben gevonden. Langzaam maar zeker ontdekt zij dat sommige bevolkingsgroepen in Oz worden achtergesteld. Wanneer zij hier tegen in opstand komt wordt zij door de tovenaar van Oz uitgeroepen tot staatsvijand.

Wat in de musical wel een beetje jammer is dat de tweede akte een aantal nummers bevat waardoor het verhaal echt compleet wordt stilgezet. Dat zijn op zich mooie liedjes maar de eerste akte raast echt voorbij en je zit op het puntje van je stoel. Door nummers als 'Wonderful' en 'As Long as You're Mine' verloopt de tweede akte een stuk minder spannend.

Verschillende uitgaven van Gregory Maguire's Wicked, The Life and Times of the Wicked Witch of the West

Ook is het zien van de vormgeving al voldoende om te kunnen spreken van een leuk uitstapje (al zou dat op zich zelf denk ik niet voldoende zijn om me deze ticketprijs te doen betalen). De decors en kostuums zijn heel fantasievol en vaak ook verrassend. Met veel victoriaanse en steampunk invloeden is het ene na het andere prachtige plaatje te bewonderen.

De steampunk uitstraling van het dekor is al te zien aan het voordoek en de omlijsting van het toneel.

Willemijn Verkaik is al enkele jaren 1 van Neerlands beste vocalisten/musicalartiesten. In 2004 zag ik haar voor het eerst (toen ze de vrouwelijke hoofdrol vertolkte in de musical Eternity) en ik was direct onder de indruk van haar letterlijk onvoorstelbaar grote vocale talent. De 80 euro die het kost om een eersterangs kaartje voor Wicked te krijgen zijn het alleen al waard om dit talent te mogen zien optreden. (Helaas loop je altijd de kans dat zij een avond niet speelt en daarom was ik extra blij dat ik bij de eerste try-out kon zijn.)

Willemijn Verkaik als Elphaba

Daarnaast was het komisch talent van Chantal Janzen echt glorieus maar desalniettemin zou ik het prettiger hebben gevonden als er in de casting was gekozen voor een hoge sopraan. Janzen zingt het aardig maar echt mooi zingt ze haar hoge partijen niet. (Nog daargelaten dat ik sterk het gevoel had dat haar hoge noten in het openingsnummer op click-track stonden.)

Jim Bakkum speelt Fyero. Ik ben bepaald geen fan van de goede man. Maar aangezien zijn zangpartijen vooral poppy zijn brengt hij het er vocaal nog redelijk vanaf. Ook zijn spel vond ik geloofwaardig en deed zijn aanwezigheid zeker geen afbreuk aan de voorstelling. Wel zou hij nog iets mogen doen aan zijn dans skills maar het gemiddelde uitgaanspubliek zal zich daar niet aan storen.

Dan mijn grootste angst. Wicked is vertaald door Martine Bijl. Wat ik tot nu toe aan vertalingen van haar heb gehoord stemde mij op zijn zachtst gezegd niet bepaald positief. Vaak vond ik de teksten niet goed klinken op de muziek en bovendien regelmatig plat, schunnig en daarmee ook niet grappig zoals dat de bedoeling was geweest. Nu voor het eerst zijn er ook voorbeelden waarvan ik vind dat Martine Bijl het goed heeft vertaald (meestal kan ik echt alleen kritiek uitten op haar vertaal werk). Hoogtepunt vond ik de Gooise 'r' die ze inbracht in 'Popular' en (al vraag ik me af of zij dit ook grappig bedoeld heeft, maar ik heb minstens een halve minuut blauw gelegen) de Ozdust Ballroom die zij vertaalde in Ozdorp Disco. Iedereen die iets weet over de buurt Osdorp in Amsterdam zal begrijpen dat de truttigheid van het woord disco nogal een contrast vormt met deze wijk. Wat deze vertaling echter wel net iets makkelijker maakte is het feit dat de inwoners van Oz een heleboel niet bestaande woorden gebruiken (denk aan 'supercalifragilisticexpialidocious' uit Mary Poppins). Wat je als vertaler natuurlijk heel wat meer vrijheid geeft dan bij een normale vertaling. Helaas waren er ook weer tenenkrommende vertalingen te vinden. Met name de slechte vertaling van de liederen 'No Good Deed' en 'I'm not that girl'. De slot noot van 'No Good Deed' is ten eerste op een klinker die niet te belten is en bovendien is de laatste zin door de vertaling niet te verstaan. "No good deed goes unpunished" is vertaald als "'t is nooit goed of het deugt niet". Dit klinkt heel lelijk en heeft dan ook nog eens niet dezelfde betekenis. De reprise van 'I'm not that girl' was op zich ok maar van de eerste 'I'm not that girl' vroeg ik me werkelijk af of de kromme zinnen wel duidelijk maakte waar het lied over ging.

Tot slot nog mijn grootste kritiek op (de marketing rondom) Wicked. De volgorde van namen op de posters van Wicked is echt naar. Ik begrijp dat Chantal Janzen en Jim Bakkum bekendere namen zijn in Nederland. Maar Willemijn Verkaik draagt de gehele show en is bovendien sinds een aantal jaren 1 van Neerlands beste vocalisten (of ze nou bekend of onbekend is). Dat maakt dat zij als eerste naam op de posters zou moeten staan, hoe bekend de anderen ook zijn.

Time ended: 19:40
Watching: Intolerable Cruelty




Note: tijdens mijn google poging naar de Nederlandse poster vond ik deze paper dolls op DeviantArt. De pagina van de maker, Cory Jensen, vind je hier. 

Het geheel bestaat uit 4 pagina's:

Pagina 1

Pagina 2

Pagina 3

Pagina 4

The movie in my mind

Time started 12:15

Tijdens de try-out periode (om precies te zijn op 13 september 2011) mocht ik een kijkje nemen bij de revival van de Nederlandse versie van Miss Saigon. Vooropgesteld advies aan een ieder die Miss Saigon nog nooit eerder heeft gezien; hou je van musicals, muziektheater of van mij part van theater of muziek in het algemeen (jep, iedereen was waarschijnlijk hetzelfde aantal mensen geweest) zorg dat je Miss Saigon te zien krijgt. Tegen een ieder die net als ik ooit de musical heeft aanschouwd in Scheveningen en er over denkt om nogmaals te gaan in Utrecht zou ik willen zeggen; denk er nog eens over na. Nu zag ik de musical tijdens de try-outs en natuurlijk mag er dan iets mis gaan. Dat het geluid niet prettig stond afgesteld en dat er iets mis ging met een roze lichtje dat oranje moest worden bijgedraaid is ook niet iets waar ik me zorgen over kan maken tijdens een try-out. 

Ton Sieben als Chris en Na-Young Jeon als Kim.

Ook over het spel, zang of dans zal ik niet klagen. Zoals gezegd was het geluid niet prettig afgesteld maar dat is dan ook waar ik de slechte verstaanbaarheid aan wijt en niet aan articulatie van de spelers (sterker nog het ensemble klinkt behoorlijk Nederlands vergeleken met de cast die in het Circustheater te horen was, al is het een vreemde gewaarwording na 13 jaar naar het originele Nederlandse castalbum te hebben geluisterd). Bovendien zijn de bovengenoemde spelers ex-klasgenoten van mijn ex-klasgenoten en collega's en wordt John gespeeld door een vriend van mijn voormalig rij-instructrice dus voor ik een bevooroordeeld review over deze spelers geef zal ik er alvast vanaf zien.

Een grote(re) bron van ergernis was hoe dan ook de manier van staging, enscenering en regie. 

Om te beginnen met de staging. Alle liefdesscènes tussen Kim en Chris waren op een heel onzinnige manier geplaatst. Zo waren er zoenscenes op een trap en half op een tafel. Die plaatsing zorgde ervoor dat de opbloeiende liefde vooral nogal ongemakkelijk was voor de twee geliefde. Als dit de scènes zijn waardoor je medeleven moet voelen als de geliefde uit elkaar worden gehaald, dunkt me dat het niet de beste strategie is om te tonen hoe ongemakkelijk de twee zich voelen.

Dan de enscenering. Eén van de meest cruciale liefdesscènes (hierin wordt het de kijker duidelijk dat Chris iets voor Kim voelt) wordt gespeeld op het rechter zijbalkon. Vanaf mijn plaats (eerste rang op rij 7) werd het zicht op deze scène ontzettend belemmerd door de balustrade van dit balkon. Nogal frustrerend lijkt me voor een bezoeker die de volledige prijs (tussen de 65 en 110 euro voor de eerste rang) voor zijn eersterangs kaartje heeft betaald. 

Ton Sieben als Chris hier leunend op de balustrade die het voor een groot deel van het publiek op de eerste rang
 behoorlijk lastig maakt om 1 van de meest cruciale scènes te volgen.

Op onderstaande foto rechts onder zijn aan de zijkanten ook twee vrouwen in de lucht te zien. Zij staan op balkons die de gehele show op het toneel staan. Dit maakt dat het toneelbeeld er altijd erg vol uitziet. In een scène als deze is dat niet storend. Het is in de scène in Bangkok juist de bedoeling dat het toneel er vol uitziet. In deze revival is er echter voor gekozen om het podium altijd overvol te laten zijn en deze keuze vind ik erg jammer. In de vorige Nederlandse versie, in Scheveningen, was het podium juist vaak erg leeg. Scènes speelde zich af op een klein eilandje in het midden van het podium. En dit verbeelde naar mijn mening juist het desolate gevoel dat Chris en later ook Kim voelen. Precies dat gevoel, dat in 'Waarom God' wordt beschreven door Chris, kwam op die manier ook tot uitdrukking in het decor.

Links boven: Ton Sieben en Brigitte Heizer als Chris en Ellen. Links onder: Na-Young Jeon als Kim
Rechts boven en onder: foto's van een niet Nederlandse productie maar wel met hetzelfde decor.
Rechts: boven Dreamland, onder Bangkok.

Dan tot slot de regie. Regisseur Laurence Connor vond het blijkbaar noodzakelijk om de regie rauwer te maken. In de handelingen is terug te zien dat de GI's schunniger doen (er worden letterlijk seksuele handelingen uitgebeeld met de dames tijdens 'Heet als de zon is Saigon'), de hoeren zijn schaarser gekleed en vrijwel iedereen doet platter en grover dan in de vorige versie. Behalve Kim en Chris, maar aan het eind van de voorstelling had ik eigenlijk ook ergens het vage gevoel alsof Chris niet aanwezig was geweest. Iets wat ik overigens niet wijt aan de acteerkwaliteiten van Ton Sieben, die ik eerder zag in Spring Awakening en Cyrano. 

Maar zoals ik al zei, het was een try-out. Mocht ik de voorstelling nog een keer zien volgt er zeker een up-date. Miss Saigon is nog t/m 1 april 2012 te zien in het Beatrix Theater in Utrecht.

Time ended: 13.32

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I belong to London... Canterbury... and Bath...

Time started: 13.07

Deze zomervakantie bracht ik door in het Zuid-Oosten van Engeland. Een aantal maal hebben we een bezoek gebracht aan historische locaties (denk: kastelen, landgoederen, plaatsen waar een oorlog is uitgevochten). Vaak zijn deze plaatsen door English Heritage omgetoverd tot een museum (zonder afbreuk te doen aan de locatie) en sinds kort is er niet alleen een kortingspas voor UK citizens maar ook voor vakantiegangers. Dit is de overseas visitors pass die je kan kopen (vanaf 21 pond ) bij je eerste bezoek aan 1 van hun locaties. Je kan een kaart kopen voor zowel 1 als 2 weken en voor 1 persoon, 2 personen of voor de hele familie. De locaties verschillen flink in toegangsprijs maar vanaf 3 bezoeken heb je het geld uit de pas meestal terug verdient. (Locaties van English Heritage zijn o.a. Dover Castle, Downe House (het huis van Charles Darwin), Lullingstone Roman Villa, Eltham Palace and Gardens (Art Deco landhuis), Stonehenge, Site of the Battle of Hastings). Bij binnenkomst krijg je op veel plaatsen een audio tour, welke ook vaak een Nederlandse versie bevat.

Wij gingen ook een weekend naar Bath (waar je overigens niets van English Heritage vind, The Roman Baths b.v. zijn dus niet vrij te bezoeken met de pas) en London (waar wel een aantal locaties te vinden die ook zeker de moeite waarde zijn).

Stonehenge

Bath

Roman Baths

Site of the Battle of Hastings

Site of the Battle of Hastings

In de tuin van Downe House

De kas in de tuin van Downe House. In het huis zelf mochten geen foto's worden gemaakt.
Binnen werd je met een audio tour het huis rond geleid en werd vertelt
over Darwin's leven, gezin en werk. 

Ook bezochten we twee winkelcentra: Bluewater (vanuit de reis van Dover naar Londen gezien ligt dat net voordat de Londonse files beginnen) en Ashford Outlet. Over Ashford Outlet kan ik eigenlijk kort zijn. Het stelt weinig voor. Het aantal winkels is klein, de kortingen zijn niet schrikbarend. Er zijn te veel winkels die te duur serviesgoed (en andere kleine keuken benodigdheden) verkopen. De winkels zijn klein. Er zijn wel een stuk of 3 boekenwinkels die echt heel goedkoop zijn en waar (maar dan moet wel echt goed zoeken) ik dan ook echt iets heb gekocht. Maar verder was het niet noemenswaardig. Wij waren er op een beetje regenachtige dag en dat hielp niet echt. Want ondanks dat je niet in de regen loopt tijdens het winkelen is het geheel buiten.

Daarentegen: als je winkelen leuk vind dan is Bluewater wel een echte aanrader. Zeker voor een shoppingmall ziet het er mooi uit, er is een groot en divers aanbod aan winkels en je kunt er op tal van manieren heerlijk eten. Mijn favorieten zijn YO!Sushi, Cadbury Cocoa House (voor een afternoon tea) en Krispy Kreme.  Krispy Kreme maakt (op de locatie in Bluewater in elk geval) de doughnuts vers in de winkel waardoor ze op geen enkele manier lijken op de doughnuts zoals je ze bij b.v. de Albert Heijn ziet liggen. Ik hou dan ook helemaal niet van doughnutsen. Maar toen mijn gezelschap me er van overtuigde er toch 1 te proeven wist ik niet wat ik at. Hemels! De gehele doughnut lijkt in je mond te smelten als ze zo van de band komen rollen. En nu ben ik haast een doughnutfan (van de verse van Krispy Kreme dan).

Time ended: 15.05

Mea Maxima Culpa

Time started: 14.55 (6 juni 2011)

Dat Mea Culpa een bijzondere voorstelling zou worden bleek al bij binnenkomst. Voor de ingang van het gebouw waarin onder andere het Muziektheater is gevestigd was nogal wat, enigzins zenuwachtig aandoende, politie aanwezig. De meeste logische route naar de zaal werd verspert door een man die op een tamelijk onaardige manier liet weten dat we om moesten lopen. Eenmaal in de zaal aangekomen hoorde ik een toeschouwer achter mij zeggen: "moeten wij nu ook gaan staan?" Een begrijpelijke reactie aangezien zojuist het 1ste balkon op was gestaan omdat Koningin Beatrix de zaal was binnen getreden. Kort daarop volgend stond ook het publiek rondom mij op (inclusief de vrouw die zich zojuist nog afvroeg of ze op moest staan). 

Niet wetende dat de koningin in principe elk jaar de openingsvoorstelling van het Holland Festival bezoekt hadden mijn vader en ik ons al afgevraagt waarom er buiten politie stond en of het Holland Festival wellicht een terroristisch doelwit zou kunnen zijn. Ondanks de logische redenering dat de politie aanwezig was in verband met de aanwezigheid van de koningin (of juist dankzij de eerder bedachte verklaring) bekroop mij binnen tien minuten na aanvang het gevoel dat deze voorstelling een ingeleide was naar een bom die het muziektheater op zou blazen. Op zijn minst had ik het gevoel dat de opera van Christoph Schlingensief mij probeerde aan te zetten tot zelfmoord.  

In de eerste plaats wist de voorstelling binnen een half uur een hoofdpijn bij mij aan te wakkeren door een constante stroom aan informatie die door verschillende kanalen voordurend over mij werd uitgestort. Naast de, overigens prachtige, muziek en de performance van de spelers, was er een ronddraaiend decor, een voortdurende projectie van beelden (soms zelfs twee tegelijk) op dat decor en dan uiteraard nog de boventiteling in zowel het Duits als het Nederlands. Ondanks deze vele signalen is het Schlingensief wel gelukt om de muziek de boventoon te laten voeren. Zeer bombastische en ik zou haast zeggen epische klanken duidde er steeds weer op dat deze voorstelling vooral zijn publiek angst aan probeerde te jagen. 

Ook geschreeuw van de zangers, geprojecteerde beelden waarop een vleermuis en een vis worden mishandelt en de thema's die in de tekst aan bod komen leiden tot bangmakerij. 

Die thema's zijn de achtergestelde positie van Afrika, oorlogen, schuld, de wil te leven of eigenlijk de wil te sterven en zoals in vrijwel elk nieuwsbericht is genoemd de dodelijke ziekte van maker Schlingensief. Ik ben van mening dat de voorstelling vooral duidelijk probeert te maken dat je niet moet luisteren naar praatjesmakers. Dat je niet moet luisteren naar mensen waar naar wordt geluisterd omdat ze een bepaalde status hebben en niet om hun expertise, zoals doktoren die maar wat aanrommelen, religieuze leiders en de koningin.

De openingsvoorstelling van het Holland Festival: Mea Culpa van Christoph Schingensief 

Enige tijd later zag ik nog een voorstelling vanuit het Holland Festival. Ditmaal betrof het Before I Sleep. De ervaring met Mea Culpa had tot gevolg kunnen hebben dat het de eerste en de laatste voorstelling op het Holland Festival was die ik ooit zou zien. Maar op aanraden van een vriend trok ik dan toch naar de Zuidas om nogmaals een Holland Festival voorstelling te bezoeken. Gelukkig maar. De voorstelling is bijna meer een attractie aangezien men niet op een stoel zit en kijkt maar door een (van binnen onherkenbaar) kantoorgebouw loopt. Bij binnenkomst (iedereen gaat in groepjes van 4 naar binnen) ga je een donkere ruimte binnen. Een Russisch sprekende man met een nachtlampje spreekt ons toe. Geheel tegen de verwachting blijkt 1 van de dames in mijn groepje Russisch te spreken en vertelt ons wat de man vertelt. Na het donker een beetje gewend te zijn geworden gaat het licht aan blijken we ons in een koelkast in een Oost-Europese supermarkt te bevinden. We worden aangestaard door winkelend publiek en worden door hen de volgende kamer in geleid. Zo komen nog verscheidene droomplaatjes, sneeuwlandschappen, gekapte bossen en een heus warenhuis aan bod. De producten in het warenhuis kunnen via internet voor onwaarschijnlijk lage prijzen echt gekocht worden. Het grootste deel bestaat uit IKEA meubelen maar vreemd genoegd voelde ik, nu de prijzen zo laag waren (waarbij je echt moet denken aan een lamp voor 20 cent of een bed voor 9 euro) dat ik ineens geen enkele behoefte meer had om de spullen echt te kopen. Mocht de voorstelling op enige manier iets willen zeggen over consumentisme, dan is het ze in elk geval gelukt om me er over na te laten denken. (in tegenstelling tot menig onaangename en/of langdradige voorstelling die pretendeerde iets te willen zeggen over consumentisme.) 

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

De voorstelling van dreamthinkspeak (In tegenstelling tot veel andere moderne theatermakers gelooft dreamthinkspeak dat het geen schande is om theaterbezoekers ook te laten wegdromen in een andere wereld. Zoals de naam dreamthinkspeak al doet vermoeden stelt zij zich tot doel om mensen te laten nadenken juist door ze letterlijk een reis te laten maken door een explosie van droombeelden en nostalgie.) is geïnspireerd op De Kersentuin van Anton Tsjechov. Regisseur Tristan Sharps over Before I Sleep:

" We're a company who do a lot of work in abandoned buildings or in the abandoned section of sometimes fully functional buildings. We're doing a production for the festival in 2010, called Before I Sleep. This piece is inspired by The Cherry Orchard by Chekhov. It's a promenade production. The audience will be able to journey their way through the building. They won't be lead through the building and there will be moments when the audience will have complete freedom of where they go throughout the building and other moments where there is a pathway that they follow throughout the building and other moments where we present a pathway to them but the audience might not necessarily wish to take that pathway. So there are various different ways that the audience can negotiate their way around our piece."

Zo kan een bezoeker in het warenhuis een keukenkast binnen lopen en pas 15 minuten laten weer terug zijn op de plek waar hij de kast in ging. Een andere bezoeker zal daarentegen het bestaan van deze kast wellicht volledig ontgaan. Zo zal iedere bezoeker andere dingen hebben beleefd na de voorstelling.

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Veel theatermakers zijn erg goed in vertellen hoe zij vinden dat het publiek een voorstelling ervaart. Meestal heb ik een totaal andere beleving gehad (die niet zo positief is als waar de theatermaker vanuit gaat). Dreamthinkspeak weet echter exact te verworden hoe ik hun multi-disciplinaire walk-through experience heb ervaren:

"We are a theatre company who creates live performances in buildings that aren't theatres. We've performed in a range of buildings both in the United Kingdom and all around the world. We're a company that works with a lot of different media. Live performance is a key part of what we do. Filming is a key part of what we do. We work a lot with architectural installations and model making. 3D design is an important part of what we do. Graphics as well. Sound and light. So we work in an extremely visual way. Audience members never go into a room, sit down and watch the art on a stage. They actually become a part of it. In a way they become characters within the piece. And they experience in a much sort of closer [...] way then if they were sitting in seats, watching it from miles away somewhere in the stalls or the circle."

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Time ended: 18.19 (10 oktober 2011)

All you women go on shopping, that's what you're supposed to do...

Time started: 23:55

Bij een vakantie in Engeland komt het zelden voor dat we met minder terug komen dan we weg gingen, deze keer kwamen we zelfs met een exorbitante hoeveelheid meer terug dan dat we heen gingen.

Mijn vriend kon het liet laten het bord te kopen met de tekst die voor ons o zo waar is. Zelf kwam ik thuis met
een nieuwe laptoptas van Lin & Leo, het programmaboekje van Road Show, een grote paarse koffer op
wieltjes van John Lewis, een zeer praktische groene snijplank, een selectie aan typisch Engelse snoepjes, een
 wekpot vanillesuiker (waar mijn vriendje nog vele scones mee kan maken), DVD The King's Speech en 5
nieuwe boeken, namelijk Agatha Christie - An Autobiography, Agatha Christie - Detectives and Young 
Adventurers over 50 stories, Gyles Brandreth - Oscar Wilde and the Dead Man's Smile, Sebastian Faulks -
Birdsong en Family History made easy. 

De Lin & Leo LapBag had ik een jaar geleden voor het eerst gezien en ik nam mij voor om mezelf op een LapBag te trakteren als ik mijn diploma had behaald. In juni was het zover en direct ging ik op zoek naar een winkel waar de laptoptassen van Lin & Leo nog werden verkocht. Dat bleek moeilijker dan bedacht want Lin & Leo lijken namelijk volledig te zijn overgeschakeld naar babytassen. Tot ik een mailtje kreeg dat er een sample sale was. Hierdoor kon ik de tas met korting kopen en zelfs nog een mooie babytas (met een wel hele grote korting) voor mijn beste vriendinnetje op de kop tikken. Even leek de tas nog aan mij voorbij te gaan toen bleek dat ze de sample sale artikelen alleen binnen de UK verzonden. Maar gelukkig waren Lin & Leo bereid om de tas wat later te verzenden zodat ik deze tijdens mijn meest recente verblijf in Engeland in ontvangst kon nemen. Het leer is heel zacht en soepel en ook de zijde voering is duidelijk van goede kwaliteit. De tas kan nog dieper worden gemaakt met behulp van een rits en beschikt over een prettig aantal verschillende vakjes. Ook heel fijn vind ik het documentenvak dat zich achter het hoofdcompartiment (het deel waar ook de laptop in hoort) bevind.

Lin & Leo LapBag SlimLine

Sinds mijn vakantie heb ik (met dank aan Melissa Milis) twee webshops ontdekt. Anthropologie verkoopt nieuwe spullen die er vintage (en yes ook jaren '40 en '50) uitzien. Alle kleding valt er wat kleiner dan normaal. Het paar schoenen dat ik er kocht zijn echt prettig breed (wat fijn is als je brede voeten hebt als ik). Toch verkoopt Anthropologie artikelen van verschillende merken, het zou dus te makkelijk zijn om te concluderen dat al hun kleding kleiner valt of hun schoenen groter. Wel kan ik met zekerheid zeggen dat alle artikelen zijn ingepakt met mooi dun pakpapier dat een beetje lijkt op  crêpe-papier.

Nelumbo Kitten Heels van Miss Albright €69,95 (sale prijs) 

Hopi Basket Blouse van Girls from Savoy €24,95 (sale prijs)

Ruched Hourglass Top €24,95 (sale prijs) 

Ruche is ook zeker vintage inspired en ziet er vooral romantisch uit. Ze weten zelfs een windmolenpark er goed uit te laten zien, zoals op 1 van hun wallpapers wordt getoond. Gelukkig heb ik niets kunnen vinden in mijn maat want ik heb wel weer even genoeg geld uitgegeven aan impulsaankopen.

Time ended: 16:47

Watching: The Dutchess

Sing another song! Broadway Willy Mizner

Time started: 00:34

Op 16 Juli zag ik in de Menier Chocolate Factory in London het meest recente werk van Stephen Sondheim. Tijdens de drie dagen die we hadden ingeplande voor London was ik ziek maar de kaartjes voor Road Show had ik al enige tijd van te voren geboekt omdat ik niet het risico wilde lopen dat de show net als wij in London waren was uitverkocht.

De Menier Chocolate Factory is een klein theatertje maar juist daarom zit je middenin de voorstelling. Als je musicaltheater zo fantastisch vind vanwege grootse decors dan wordt je wellicht teleurgesteld in de Menier Chocolate Factory. Maar zoals ik in Nederland vaak veel mooiere voorstellingen zie in M-Lab dan in de grote schouwburgen, is Road Show in de Menier Chocolate Factory één van de mooiste voorstellingen die ik in London zag.

Blij verrast was ik toen ik Jon Robyns herkende in de cast (hij speelt Hollis Bessemer in Road Show). Eerder zag ik hem als o.a. Princeton in Avenue Q en op de liveregistratie van Chess in Concert. Ook David Bedella zag ik in die opname (in de rol van Molokov). In Road Show speelt David Willy Mizner en ik kan niet anders zeggen dat hij er op een wonderlijke manier in slaagt je altijd te ontroeren, zij het als speels klein jongetje, als de succesvolle klaploper, de volwassen zoon die net zijn moeder heeft verloren of zelfs als de man die na zijn dood zijn leven overdenkt. Als Molokov was hij de manipulatieve secondant en in 2006/2007 (en bij de herneming vorig seizoen) was hij nog te zien als de travestiet Frank 'n Furter in The Rocky Horror Show. Ook dat heb ik (in 2006) toevallig mogen aanschouwen en ik kan slechts bewondering hebben voor deze vakman (al was het alleen maar omdat hij op 53 jarige leeftijd in staat is een jongetje neer te zetten van niet ouder dan 10). Met zijn minstens zo aandoenlijke broer Addison (gespeelt door Michael Jibson) trekt hij er eind 19de eeuw na de dood van hun vader op uit om geld te gaan verdienen. In eerste instantie doen zij een poging om goud te vinden in Alaska maar als als Willy voor een boodschap naar het dichtstbijzijnde dorp gaat wordt hij verleid tot een potje pokeren. Hij vergokt een hoop geld van hun moeder maar wanneer Addison een kijkje komt nemen omdat hij het wachten op Willy beu is blijkt hij de saloon te hebben gewonnen. Addison denkt hierop aan de woorden die hun vader sprak en is bang zijn leven te verdoen met can can danseressen, drank en gokken. Daarom neemt hij het geld dat nog over is af van zijn broer en trekt de wereld over. Hij investeert in verschillende projecten maar weet het voor elkaar te krijgen om vrijwel al het geld te verkwisten aan souvenirs en bedrijven die met rampspoed worden overspoelt. Dan ontmoet hij Hollis Bessemer en bedenkt hij dat hij architect zal worden.

Foto's uit de musical Road Show. Op de twee bovenste foto's: David Bedella en Michael Jibson.
Links op de voorgrond: Jon Robyns en Michael Jibson.

De broertjes Mizner hebben echt bestaan en in Palm Beach staat nog een groot aantal van de kolossale bouwwerken die Addison Mizner ontwierp. Willy Mizner staat tegenwoordig vooral bekend als zakenman, gokker, manager van boksers en toneel- en filmscriptschrijver. Ook is hij bekend om zijn anekdotes en uitspraken. 1 van mijn favorieten is: "Copy from one, it's plagiarism; copy from two, it's research." 

Road Show is nog te zien tot en met 17 september 2011. Kaarten zijn te bestellen op de website van de Menier Chocolate Factory (waar je overigens ook heerlijk kunt eten voor of na de voorstelling, en dat voor een redelijk zachte prijs) www.menierchocolatefactory.com.


Time ended: 13:02
Listening: Old Friends - Merrily We Roll Along

Gimme, gimme, gimme

Time started: 23:34 GMT

Ik schreef al eens een blog over fototassen waarin ik Pilger Bags noemde.
Samen met Melissa Milis (een zeer getalenteerde fotografe en grafisch ontwerpster) geeft ze nu een prachtige tas weg. Helaas kom ik er wat laat achter, morgen wordt de winnaar al bekend gemaakt, maar ik vermeld zowel Melissa Milis als Pilger Bags graag op mijn blog in de hoop dat zoveel mogelijk mensen met ze mogen maken (en ik kans maak op de giveaway natuurlijk, het is de groene tas waar ik notabene nog zo over aan het twijfelen was om hem te kopen).

Melissa Milis: GIVEAWAY JULI {Pilgerbags}: "- dit berichtje delen op blogger/facebook of twitter (elke deelname vermelden in je comment) - onderaan deze blog staan knopjes om dit be..."

Voor de duidelijkheid om mee te doen aan de giveaway moet je een bericht plaatsen op de blog op het volgende webadres (en dus niet op deze blog): melissamilis.blogspot.com/2011/07/giveaway-juli-pilgerbags.html


Time ended: 23:51 GMT

...Dan blijft het een illusie. Beleef het avontuur...

Time started: 10:18 [9-6-2011]
Train: between: The Hague and Utrecht


Zat ik vorige week woensdag tijdens de openingsvoorstelling van het Holland Festival (Mea Culpa, misschien schrijf ik er nog recensie over maar hij (thank god, zou ik haast zeggen) was slechts eenmalig in Nederland te zien dus ik weet niet hoe nuttig dat is) me nog op te winden dat de hele zaal opstond omdat de koningin binnenkwam, gisteravond (8-6-2011) werd ik bij mijn bezoek aan Soldaat van Oranje vergezeld door Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima en (voor mij meer reden om te applaudisseren) een deel van het creatieve team van de musical. Dit maal stond de zaal niet op maar werd er dus geapplaudiseert. Hoewel ik niet zou weten waarom er voor een prins en prinses zou moeten worden geapplaudiseert, was het applaus zeker verdient door de creatives. Al moet ik wel zeggen dat een dramaturg weldegelijk had gezorgd voor een nog betere voorstelling. Het waren werkelijk kleine dingetjes die niet klopten en ik kan niet anders zeggen dan dat de voorstelling absoluut overeind bleef. Toch is het bij deze productie duidelijk dat men iets neer wil zetten dat perfectie nastreeft. En dat is dus net niet gelukt. Ik geef toe, ik ben een detail zeur want ik heb op elke voorstelling wel wat aan te merken. Maar aangezien dat juist bij mijn vak hoort kan ik het niet laten om te noemen.
Alle voertuigen dragen te jonge nummerplaten. Toegegeven ze hebben wel concistent dezelfde soort nummerplaten maar nummerplaten zijn op deze manier pas na 1951 gemaakt (deze musical stopt ongeveer met de bevrijding).
Tijdens 1 van de scènes kan het publiek naar buiten kijken en nu was een volkswagenbusje te zien. Hardstikke leuke oldtimer maar natuurlijk wel duidelijk te jong voor een musical die zich af speelt in de jaren '40. Als productie vind ik dat je er op moet letten dat zo'n auto of daar niet kan gaan staan of uit het zich van de toeschouwer wordt gehald door er iets voor te zetten.
In Soldaat van Oranje wordt gebruik gemaakt van projecties. Met het einde van de oorlog is er voor gekozen om de projecties van zwart-wit naar kleur te veranderen. Er zijn beelden in kleur van de bevrijding maar omdat de meeste mensen bevrijdingsbeelden alleen in zwart-wit kennen komen de beelden niet als authentiek over. Je krijgt het idee alsof het om beelden gaat uit de jaren '70. Het is natuurlijk een keuze als theatermaker maar soms is het beter om je te voegen naar het beeld van een bepaalde periode zoals dat bestaat in het collectief geheugen dan vast te houden aan of iets echt uit een bepaalde periode komt.
In de musical vangt de oorlog aan met een bombardement waar de studenten last van hebben in de sociëteit in Leiden (mensen vallen om en een lamp komt half naar beneden zetten). Maar in 1940 hebben er geen bombardementen plaats gevonden in Leiden. Dus dat is op zijn minst historisch incorrect te noemen.

Het nieuws dat Duitsland Nederland is binnen gevallen bereikt de feestvierende studenten in de sociëteit. Hier nog met op de
voorgrond Loes Haverkorte als Charlotte die vanwege haar zwangerschap inmiddels is vervangen door Marlijn Weerdenburg.

Een ander puntje van kritiek is dat de voorstelling volgend op de voorstelling waar ik bij was werd afgelast vanwege technische problemen en dit schijnt al een aantal maal vaker het geval te zijn geweest. Uiteraard is dat vervelend voor bezoekers maar ik kan hier niet echt kritiek op hebben. De voorstelling is technisch erg uitgebreid, het is niet voor niets de duurste theaterproductie in Nederland, en dat betekend dat de kans aanwezig is dat er technisch iets mis gaat. Nogmaals erg vervelend als bezoeker maar nu ik Soldaat van Oranje gezien heb zou ik zeggen dat ik het risico er graag voor over heb. Sterker nog, ook met dit risico zou ik de voorstelling graag nog eens zien. Ik zat woensdag op rij 1 maar zou graag eens beter naar het geheel kunnen kijken (i.p.v. in kunnen zoomen op details, dat ook zijn voordelen heeft) meer vanuit het midden in de zaal.

Alle decors in Soldaat van Oranje zijn prachtig (soms juist in hun soberheid). Om niet 1 van de grote verrassing qua decor weg te geven
en toch iets van het decor te kunnen laten zien, hier de studentenkamers van een aantal hoofdpersonen.

Detail van het decor hierboven. Op de voorgrond Matteo van der Grijn in de rol van Erik Hazelhoff Roelfzema.

Het decor is zonder meer fantastisch te noemen en weet gedurende de avond meerdere malen echt te verrassen. Een andere keuze dit deze musical zo laat uitblinken is de keuze in casting. Het creatieve team heeft er voor gekozen om in de eerste plaats te casten op acteerkwaliteiten van de spelers. Waar in andere musicals wordt gekozen voor iemand met een bekende naam (en in veel gevallen weinig talent) staat hier een tamelijk onbekende cast op het toneel. Toneelliefhebbers zullen uiteraard Catherine ten Bruggencate herkennen in Koningin Wilhelmina en mensen die TV series kijken zullen zeker een bekend gezicht herkennen in Fred, die wordt gespeeld door Tijn Docter. Voor musicalfans is Oren Schijver echt geen onbekende en kijkers van Lama Gezocht zullen bij een bezoek van Soldaat van Oranje winnaar Ad-Just Bouwman op het podium zien. Maar een echte bekende Nederlander is niet terug te vinden in deze musical.

Sommige mensen zouden van mening zijn dat de zang in Soldaat van Oranje niet van het hoogste niveau. Dat klopt, maar overigens geldt dat voor elke musical. Zeker waar het musicals in Nederland betreft. Echter ik ben van mening dat het overbrengen van de emotie en het verhaal van een musical het belangrijkste zijn. Dat betekend dat mooi zingen op bepaalde momenten in een verhaal niet eens gewenst is. Goed spel is in deze dus ten eerste belangrijker dan een mooi geluid. Bovendien heb ik mij (als ex conservatorium zangstudent) geen moment gestoord aan welke zanger dan ook. Er is in de laatste 3 jaar geen musical geweest die dat voor elkaar heeft weten te krijgen. Dus vanuit mijn optiek valt er niets aan te merken op de zang in Soldaat van Oranje. Daarnaast is er volgens mij echt een keuze gemaakt om de zangers niet overdreven mooi te laten zingen. Zo heb ik bij een masterclass Anne Lamsvelt (die de rol van Ada speelt) eerder horen zingen. Ze heeft zonder meer een mooie stem maar wanneer zij in de musical een aantal maal als een soort jazz/nachtclub zangeres optreed klinkt dit veel rauwer dan wanneer zij gewoonlijk zingt.

Nog een bijzonder punt vond ik het verhaal. Menig keer heb ik naar een musical gekeken waarvan het verhaal mij al bekend was voor mijn theaterbezoek (vrijwel elke Disney musical (want gebaseerd op de tekenfilms), Saturday Night Fever (want gebaseerd op de film), Les Misérables (want gebaseerd op het boek van Victor Hugo), Rent (want gebaseerd op La Bohème). Voor aanvang verwachtte ik dat het verhaal van deze musical ook niet nieuw voor me zou zijn. Verrassend genoeg was dit niet het geval. De musical is terug gegaan naar de bron: het boek dat Erik Hazelhoff Roelfzema schreef. In de musical komen maar 3 personages voor die ook in de film te zien waren, namelijk Erik zelf, Koningin Wilhelmina en Van 't Sant. Alle andere personages heten anders, zijn anders en overkomen andere gebeurtenissen. Mijn vriend heeft overigens wel het boek gelezen en ook voor hem was het verhaal van de musical niet volledig zoals in de beschrijving van Hazelhoff Roelfzema.

Niet vanwege het overweldigend pakkende decor of het gebruik van een innovatieve draaischrijf maar juist omdat Soldaat van Oranje zo anders is dan wat er de afgelopen jaren op musicalgebied te zien is geweest in Nederland vind ik dat iedere liefhebber van musical of muziektheater deze voorstelling niet mag missen.


Time ended: 14:35


Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Joris van Bennekom.