One room bright and neat...

Time started: 16.20


Afgelopen weekend sliep voor het eerst in een goed bed tijdens een verblijf in Londen. Eindelijk een hotel in Londen waar alles het doet, alles schoon is en dat tóch betaalbaar is: Presidential Kensington Apartments. Ik ga nooit meer naar een ander hotel in Londen.

Ik verbleef op een drie persoonskamer. Dit houdt in dat er 1 tweepersoonsbed en een slaapbank in de kamer staat. Maar ook de slaapbank schijnt goed te liggen. Verder bevat de kamer: gratis wi-fi, een keuken incl. koelkast, vrieskast, 4 kookpitten, een mini vaatwasmachine, een oven, een magnetron, een wasmachine, een eettafel, twee balkonnetjes, een tv, een dvd speler, een telefoon en licht dat zo goed te dimmen is dat je de kamer in een handomdraai omtovert tot een thuisbioscoop.

De kamer is ingericht met IKEA meubelen en een IKEA keuken. Hoewel het er over een aantal jaar misschien uitgeleefd uitziet, zien de kamers er nu heel mooi verzorgd en bijna design uit.

In de badkamer is ook in alles voorzien. Naast de gebruikelijke douchegel, shampoo en naaigarnituur zijn ook 2 tandenborstelsets, een vanity kit (met watjes, wattenstokjes en zelfs een nagelvijl!), een douchemuts, een schoensmeer setje en body lotion aanwezig.

Wel bleek er een voeg in onze badkamer niet goed te zijn dichtgekit want de kamer een etage beneden ons kreeg last van lekkage. Hoewel dat niet echt spreekt voor de kwaliteit van het hotel toont het wel aan dat alles helemaal nieuw is.

De appartementen bevinden zich op een paar minuten loopafstand van het metrostation Earls Court. Aangezien het appartement de mogelijkheid geeft om zelf te koken is het ook fijn om te weten dat zich in de straat 3 supermarkten in verschillende prijsklassen bevinden.

Uitzicht vanaf één van de balkonnetjes

Time ended: 17.10

Nacht ziekte

Time started: 17.44
Watching: Friends - The One with the Joke

Gister was ik getuige van de één na laatste voorpremière van de Nederlandse tour versie van Saturday Night Fever. Hoewel een aantal doorgevoerde veranderingen (ten opzichte van de voorstellingsreeks die in 2001 in première ging) een verbetering zijn of een verrassend effect hebben, valt er een hoop aan te merken op deze voorstelling die vrijdag in première gaat.

Joey Ferre speelt Tony Manero 

Joey Ferre speelt de hoofdrol en hoewel ik zelf geen aflevering van de tv casting Sunday Night Fever heb gezien vernam ik niets dan slechts met betrekking tot de zangkwaliteiten van de winnaar. Gisteravond is me wat dat betreft alleszins meegevallen. Een paar hoge laatste noten schoot de stem van Ferre tekort. Een uitstaande microfoon doet vermoeden dat zijn microfoon tijdens ensemble nummers wordt uitgeschakeld. Desondanks heeft hij over het algemeen een prettige stem en speelt hij zijn rol ook leuk.

Vooraan Joey Ferre, links van hem in het wit Noortje Herlaar als Stefanie Mangano en in het geel de vrouwelijke
helft van het black danskoppel. Rechts van hem in het blauw Laurie Reijs als Annette en in het roze
de vrouwelijke helft van het latin danskoppel.

De voorstelling is strakker geregisseerd en duurt daarom nog maar 2 uur en 15 minuten. Ook de vormgeving van decor en kleding zijn volledig anders aangepakt dan in de vorige Nederlandse versie. Waar de vorige keer werd gekozen voor hoofdzakelijk vintage kleding is nu gekozen voor moderne kleding die alleen nog maar verwijst naar de jaren '70. Al ontbreekt het witte pak van Tony natuurlijk niet, veel jurkjes zijn veel korter dan ze in de jaren '70 zouden zijn geweest en veel kleding bevat elementen die in de jaren '70 niet voorkwamen.

Scène in de 2001 Odyssey disco. Rechts is één van de pilaren te zien van het ingenieuze decor.

Deze moderniserings trend is ook terug te zien in de choreografieën, die soms doen denken aan break-dance. In de arrangementen zijn korte momenten ingelast die meer als dance dan disco aandoen. Op een slecht moment worden er zelfs een paar teksten gerapt (waar die in de vorige versie nog gewoon werden uitgeroepen).

Het decor heeft ook een volledige nieuwe look. Grote verschuivende zuilen (waar zich soms hele kamers in bevinden) worden op multi-functionele wijze ingezet en dit is bijzonder inventief. De achtergrond bestaat uit een videomuur. De afbeeldingen die worden getoond creëren diepte en zijn functioneel. Waarneer Stage Entertainment in Miss Saigon op de video muur tijdens één moment in de voorstelling ineens een animatie toont op de muur is dat een volledige stijlbreuk en de animatie heeft daarom een vervreemdend effect dat bovendien goedkoop aandoet. Zulke fouten worden in Saturday Night Fever niet gemaakt en over het decor heb ik dan ook niets dan goeds te zeggen.

The Faces, de vriendengroep van Tony, met op de achtergrond de Barracuda's

Ook de vertaling van Daniël Cohen is door hem opnieuw onder de loep genomen. In de meeste gevallen zijn de veranderingen ook verbeteringen. De teksten die in de vorige versie nog in het Engels werden gezongen (veelal de titels van bekende Bee Gee liedjes) zijn nu consistenter in het Engels vertaald. Zo is 'Night Fever' nu letterlijk vertaald in 'Nacht ziekte', is 'Jive Talking' verandert in 'Glad praten' en is 'Stayin' Alive' verworden tot 'Wet van de Straat'. Als ik het goed heb opgemerkt is één lied ('Dit is mijn terrein') vervangen door een langzamer lied 'Die brug bij Broadway'. Dit vind ik een slechte beslissing. Het lied is langzaam, voegt geen nieuwe informatie toe en zorgt daarom voor het doorbreken van de spanningsboog. Aangezien dit het één na laatste lied voor de pauze is, is dit een heel vreemde keuze.

Joey Ferre en Noortje Herlaar

Het grootste minpunt van de voorstelling waren de matige acteerkwaliteiten van een groot aantal van de castleden. Laurie Reijs speelt de rol van Annette, de vrouw die verliefd is op Tony maar deze liefde niet  beantwoord krijgt. Waar Claudia de Graaf in 2001 een menselijke en volwassen vrouw neerzette, maakt Reijs de keuze om van Annette een ongeloofwaardige bakvis te maken. Hierdoor staat er geen echt karakter op het toneel maar een typetje gespeeld door een dertiger die doet alsof ze 14 is. Rogier Komproe heeft de taak om een komische DJ Monty neer te zetten. Helaas mislukt dit. Hij is niet grappig en bovendien klonken alle hoge noten die hij gister zong alsof hij zijn stem kwijt was. Tuurlijk kan dat een keer gebeuren maar hij zou er verstandig aan doen om de rest van de voorstelling alle hoge uithalen een octaafje lager te zingen i.p.v. steeds opnieuw te laten horen dat de hoogte er op dit moment niet op zit. Roman van der Werff speelt de broer van Tony maar hij zit duidelijk nog niet in zijn rol. Niet alleen is zijn spel met name in de eerste akte nogal ongeloofwaardig ook zijn ietwat plat aandoende accent maakt hem ongeloofwaardig als priester. Wel speelt hij de rol van Jay Langhart, de ex van Stefanie, heel aardig. Karel Simons, die de rol van Bobby C. speelt, steekt met kop en schouders boven het spel van de andere castleden uit. Hij is de enige die het voor elkaar krijgt mij als publiek te betrekken in het verhaal.

Andere opmerkelijke performances worden gegeven door het Black danskoppel en het Latin danskoppel. Met name het Latin couple, waarvan duidelijk moet zijn dat zij een danswedstrijd onterecht hebben verloren, toont een lastig maar desondanks energiek dansduet.

Tot slot rest mij een pluim uit te delen voor het orkest onder leiding van Mike Schäperclaus. Hoewel op het orkest bij voorstellingen van Stage Entertainment vaak weinig valt aan te merken viel de energie die uit de orkestbak kwam mij gister extra op.

Time ended: 21.18
Watching: Wie is de mol?

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I'll meet you anytime you want in our Italian Restaurant.

Time started: 15.14
Listening: Good Morning Baltimore - OST Hairspray

Afgelopen vrijdag at ik bij Jamie's Italian in Covent Garden in Londen (Londen kent nog minstens vijf andere vestigingen van Jamie's Italian en ook in andere Engelse steden zijn vestigingen te vinden). Alle vestigingen zijn ingericht met design lampen maar de verdere inrichting is fijn casual.

De casual sfeer, het bijzonder hulpvaardige personeel, het heerlijke eten (en drinken!) en de aangenaam geprijsde rekening vond ik voldoende reden om Jamie's Italian aan iedereen aan te raden.

Zowel ik als mijn tafelgenoten vonden eigenlijk alles wat we voorgeschoteld kregen heerlijk. Zelf ging ik voor een zoete witte wijn, het vegetarische gerecht van de dag (ravioli met onder andere aardappel, knoflook en pompoensaus) en tot slot de cheesecake. Mijn tafelgenoten kozen voor droge witte wijn, de risotto met fruit de mer, steak met salsa, special fries (heerlijk met knoflook en peterselie), de ijs bomde en de chocolade, frambozen en amaretto brownie. Waarbij elke gang zo mogelijk nog heerlijker smaakte dan de vorige.

Voor een diner met drie personen (waarbij er gemiddeld per persoon 2 goede glazen wijn, 2 glazen water, 1 (gedeeld) mandje brood, een hoofdgerecht en een nagerecht werden genuttigd) vind ik een rekening van 81 pond geen hoge rekening te noemen.


Time ended: 15.56

Wij Nederlanders zijn gesteld op ons heilige huisje

Time started: 00.17

Vanavond zag ik in de Koninklijke Schouwburg de muziektheater voorstelling Wij Nederlanders. Hoewel er is gekozen voor een theatrale voorstelling zou de benaming liedprogramma naar mijn mening beter passen dan de term muziektheater. Het probleem met liedjesprogramma's of concerten die bestaan uit kleinkunst- of musicalliedjes is vaak dat het geheel aan liedjes aan elkaar moet worden gebreid. De getalenteerde cast bestaande uit Dick Cohen, Daphne Groot en Rick Sessink slaagt er in de tweede helft van het programma zeer goed in de voorstelling lekker door te laten lopen tijdens de scènes tussen de liedjes door. Helaas is dit niet het geval in de eerste helft. Voor de pauze houden de scènetjes, m.u.v. de introductie, de voorstelling ontzettend op. In het eerste gedeelte moet het publiek de scènes uit zitten om te mogen genieten van de liedjes die door het drietal uitmuntend worden gezongen en bovendien zodanig worden vertolkt dat ze de toeschouwer weten te raken. Na de pauze zijn de scènes vaak wel een leuke toevoeging omdat ze grappig of onderhoudend zijn en een vloeiend geheel vormen met de liedjes.

Scènebeelden uit Wij Nederlanders 
Fotografie: Wim Lanser

Het decor bestaat uit 3 bankjes die ieder een piano pedaal voor moeten stellen en aan weerszijde van het podium staat een reusachtige pianopoot. Hoewel ik mij niet heb gestoord aan deze vormgeving vraag ik me wel af waarom hier voor is gekozen. Het mist elke functionaliteit. De poten worden in deze regie volledig genegeerd en de bankjes hadden ook een andere willekeurige vormgeving kunnen hebben. De kleding van de cast kleurt daarentegen erg mooi bij elkaar en daar lijkt beter over nagedacht (of moet ik zeggen minder ingewikkeld) dan over het decor.

Eén van de liedjes waarvan de tekst mij aansprak was 'De enkeling'. De tekst daarvan is als volgt:

De enkeling stond op tegen wel honderdduizend dingen

Hij wou niet met de massamensen mee in het gareel

Hij wenste in het slavenkoor een vrije stem te zingen

Maar voordat hij het wist, had hij een schorgeschreeuwde keel

Toen hij niet meer kon zingen, stond hij op om te gaan spreken

Tot allen die hij altijd als zijn vrienden had beschouwd

Die zeiden: ‘Wat hij zegt, is nog niet eens zo gek bekeken

Maar toch voor onze oren wel een tikkeltje te boud’

Toen hij niet meer kon spreken, stond hij op om te gaan schrijven

Hij kraste het op de muren van ons meerderheidspaleis

Opdat wij ons de slaap uit onze ogen zouden wrijven

Toen sprak er een uit aller naam: ‘Veeg uit, dit is te grijs’

De enkeling staat op, omdat hij zelf zijn weg wil kiezen

Hij vecht tegen het monster van de middelmatigheid

Hij zal zo lang hij leeft bij voorbaat elk gevecht verliezen

En als hij eindelijk opgeeft, zegt men: ‘Zo, die zijn we kwijt’

Hoewel de liedteksten van Jules de Korte veelal politiek zijn, zijn ze even zo goed tijdloos. Dit komt doordat hij (in elk geval in de voor dit programma geselecteerde liedjes) niet tegen één politieke mening ageert of een bepaald issue wil bespreken. De Korte lijkt ons vooral wakker te willen schudden en het zijn meer de houdingen die mensen aannemen tegenover de (multi-culturele) maatschappij, de kerk, de politiek of (in het geval van de politicus) de burger waar De Korte ons op wil wijzen.

Wat mij betreft had de vormgeving, qua decor, soberder gemogen. Want uiteindelijk draait de voorstelling om de liedjes van De Korte en die moeten dan ook in het middelpunt staan. Wanneer de voorstelling eindigt met het lied 'Ik zou wel eens willen weten' wordt dit schitterend benadrukt door de meerstemmige, a capella samenzang van Cohen, Groot en Sessing.

Wij Nederlanders is nog tot en met 1 april te zien in verschillende theaters. Ga naar de website voor een volledige speellijst, kaartjes of meer informatie.

Time ended: 01.11

Brown paper packages tied up with strings

Time started: 15.04

Negen dagen geleden deed ik mijn eerste bestelling ooit op Etsy.com. Ik ken de site al jaren maar had nog nooit echt iets via de site besteld. Ik bestelde 2 haarbandjes bij Sunshine and Carousels. En nu negen dagen later werden ze bezorgd in deze lieve verpakking.

 De korting van 30% is nog steeds geldig als je de kortingscode THIRTY invoert. Zelf heb ik me laten verleiden om een turquoise en een mosterd kleurige variant beide van fluweel lint te kopen.

Foto van Sunshine and Carousels

Foto van Sunshine and Carousels

Time ended: 15.16

I don't mean to burst your bubble...

Time started: 15:32
Listening: Be My Sailor - Zeebee

Acteurs in oude Hollywood films hebben een soort serieusheid over zich. Alsof zij hun vak nog echt serieus namen. In deze heerlijke montage kan je zien dat acteurs toen net zo reageerde als nu wanneer ze hun tekst vergeten of er iets anders mis gaat tijdens de opnames. De muziek die te horen is tussen de stukjes film door is een instrumentale versie van Jeepers Creepers.

Dit filmpje werd gemaakt door Via Margutta 51, een blog over oude films.
Time ended: 15.49
Listening: Suzy - Caravan Palace 

... blue-eyed Sarah

Time started: 16.16
Listening: It's De-Lovely - Robbie Williams

Eerder deed ik een review voor Radio West over Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay. Vaak zijn verfilmingen, waar je het boek al van hebt gelezen, een tegenvaller. Ik hield dus mijn hart vast. Maar omdat een vriendin, die ook het boek had gelezen, had verteld dat ze het toch een goede film vond waagde ik mij er vorige week toch aan.

Mésuline Mayance als Sarah Starzinski keert in de Tweede Wereldoorlog terug naar het voormalige huis op zoek
naar haar broertje die alleen achter bleef toen Sarah en haar ouders werden opgepakt tijdens de Vel d'Hiv razzia.

Kirsten Scott Thomas als journaliste Julia Jarmond die in 2009 het huis van haar schoonouders heeft overgekocht.
Voor haar werk doet ze onderzoek naar de Vel d'Hiv razzia.

Uiteraard komen niet alle details die in het boek worden beschreven terug in de film. Maar de makers weten de wijziging van het medium goed om te zetten. Ze zijn er in geslaagd een goede afweging te maken in welke elementen te laten voor wat ze zijn en welke elementen toe te voegen om dat gemis aan te vullen. Een bijzondere maar geslaagde keuze daarin was om het verhaal van Sarah te blijven volgen. In het boek wordt de lezer op een bepaald moment alleen achtergelaten met de zoektocht van Julia. De lezer volgt Sarah's leven zelf niet meer. Alle overige informatie verkrijgt de lezer slechts door het onderzoek van Julia. In de film is er echter geen sprake van deze overgang. De kijker volgt ook de volwassen Sarah (Charlotte Poutrel), haar vertrek bij haar pleegouders, haar eerste ontmoeting met haar man en hoe haar verleden haar gevangen houdt.

Julia toont Sarah's zoon (Adain Quinn) een foto van zijn moeder als kind

Ondanks de tragisch inhoud van de film hebben schrijvers Gilles Paquet-Brenner (tevens regisseur van de film) en Serge Joncour er voor gekozen om niet te vervallen in gruwelijke beelden. Het verhaal is weerzinwekkend genoeg en behoeft geen nadruk in getoonde beelden. Er wordt vooral een sfeer neergezet door bijvoorbeeld gebruik te maken van bepaalde kleuren filters en de sfeerbijdragende muziek van Max Richter.

De volgende stills komen hier vandaan:

Naast het historisch droevige gegeven dat tragische gebeurtenissen plaats vinden om andere tragische gebeurtenissen te voorkomen komt ook de historische droevige geschiedenis van de razzia van de Vel d'Hiv in deze film naar voren. Zoals in Nederland procentueel de meeste Joden konden worden gedeporteerd doordat Nederland (nog steeds als één van de weinige landen) als een politiestaat wil bijhouden waar iedereen woont. Zo kent ook de Franse bevolking een zwarte bladzijde in de betrokkenheid bij de Tweede Wereldoorlog. Bij de Vel d'Hiv razzia waren het niet de Duitsers die de razzia uitvoerde maar de Franse politie. Bovendien besloot zij eigenhandig om naast Joodse volwassenen ook Joodse kinderen op te pakken en onder onmenselijke omstandigheden op te sluiten in het snikhete overdekte wielerstadion Vélodrome d'Hiver.
Voor wie meer informatie wil over de Vel d'Hiv razzia verwijs ik naar deze wikipedia pagina.


Time ended: 17.01
Listening: Under the Stars - The Lion King OST


Edit: Ook in andere landen in Europa werden mensen op onmenselijke wijze in een gebouw gestopt alvorens op transport te worden gezet. Hierdoor kregen de gebouwen een depot functie zodat wanneer er plaats was in een kamp direct nieuwe mensen konden worden afgevoerd. Zoals bij de Vel d'Hiv razzia het wielercomplex Vélodrome d'Hiver werd ingezet voor een paar dagen werd in Amsterdam de Hollandsche Schouwburg jarenlang ingezet als depot. In deze periode hielp de directeur van de Hollandsche Schouwburg, Walter Süskind, honderden mensen (vooral kinderen) ontsnappen en onder te duiken. Sinds 19 januari draait de film Süskind in de bioscoop. Deze film verhaalt over de gebeurtenissen die plaatsvonden in de Hollandsche Schouwburg tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat met name over Süskind's rol hierin. De schouwburg heeft na de oorlog nooit meer de functie van theater vervult en is sinds 1963 een monument dat dient als gedenkplaats. De Hollandsche schouwburg is ook te bezoeken. Voor meer informatie daarover verwijs ik naar www.hollandscheschouwburg.nl.

Let's fly away

Time started: 22.23
Watching: How NOT to Live Your Life

Vanaf 26 december zend Net 5 de serie Pan Am uit. Eerder was het gehele eerste seizoen al te zien op de BBC en uit ervaring dat de serie een must see is voor de liefhebber van vintage. Pan Am speelt zich af in de jaren '60 van de vorige eeuw. Naast de romantische verhaallijntjes, bestaat de verhaallijn voor een groot deel uit de perikelen rondom 1 van de stewardessen die geheim agent wordt. Als stewardess die de hele wereld over reist is zij bij uitstek geschikt voor deze functie. Wanneer haar runaway bride-zus besluit om ook stewardess te worden bij Pan Am worden haar opdrachten als geheim agent soms een stuk lastiger om te volbrengen. Volgens ABC (die de serie maakte) gaat de serie vooral over sterke vrouwen maar dat is mijns inziens een beetje een politiek correct kapstokje dat Pan Am helemaal niet nodig heeft om zich te bewijzen.

1. Jurk van Hitherto via BHLDN                                                                                     5. Paarse jurk van Dorothy Perkins
2. Pumps van Unique-vintage.com                                  6. Lila 1950s Penney's nylon handschoenen via Ruby Lane.com
3. Peep-toes van Laura Dols                                                                                        7. Aubergine lint van LaDress.com
4. Pumps van Ruche                                                                                                             8. Paarse pumps van Söfft

Links Christina Ricci en rechts Kelli Garner 

1. Witte handschoenen van Unique-vintage.com
2. Wit/groene jurk van Dorothy Perkins
3. Zwarte pumps van Unique-vintage.com
4. Groen/zwarte tas van Unique-vintage.com
5. Groene japon van Dorothy Perkins
6. De exacte broche uit de serie komt van Dandelion Vintage waar een groot aantal
kledingstukken en sieraden werd aangeschaft om de serie aan te kleden
7. Aqualine pumps van Something Bleu via BHLDN  

1. Grijze handschoenen van Debenhams
2. Bruin/grijs/framboze jurk van Ruche
3. Zwart tasje van Laura Dols
4. Grijze schoenen van Chia Mihara

Time ended: 13.50

Saturday night at the movies

Time started: 13.02
Listening: Luisterboek The Cherry Orchard (Anton Tsjechov) van LibriVox recordings


Bij Blokker bestelde ik vorige week 5 nieuwe DVD's, te weten Lost in Austen, Dorian Grey, From Time to Time, Harry Potter and the Half-Blood Prince en The Duchess.

Lost in Austen (4 DVD box)

€6,99

In Lost in Austen wordt Amanda Price, terwijl ze voor de 100ste keer Pride and Prejudice leest, opgeschikt door een bezoek van Elisabeth Bennet (hoofdpersoon in Jane Austen's Pride and Prejudice) die door een deur in haar badkamer haar leven binnen stapt. Via diezelfde deur kan Amanda zo het 19de eeuwse Longbourne binnen stappen. Ze is slechts van plan even een kijkje te nemen tot dat de deur dicht valt en niet meer lijkt te kunnen openen. Amanda ziet het als haar taak om, ondanks dat Elisabeth is achtergebleven in het heden, er voor te zorgen dat het plot van haar favoriete boek niet verandert. Maar als Mr. Bingley voor Amanda valt en Jane daarom het huwelijksaanzoek van Mr. Collins aanvaart lijkt het romantische slot van Pride and Prejudice voor goed verdwenen.

Als fan van kostuumdrama's en van Pride and Prejudice in het bijzonder vond ik de vier delige serie erg vermakelijk. Sommige verwijzingen naar de BBC verfilming van P&P uit 1992 zullen misschien niet helemaal overkomen bij de Nederlandse kijker. In de UK ontstond een ontzettende hype rondom Colin Firth die de mannelijke hoofdrol speelde en sindsien door de vrouwelijke bevolking werd beschouwd als een sexsymbool. Maar in Nederland was die hype er niet en dat was bijvoorbeeld ook te merken aan Nederlandse reacties op Bridget Jones' Diary. Maar net als Bridget Jones' Diary is Lost in Austen ook erg romantisch en grappig zonder Britse achtergrond.

Dorian Grey

€9,99

Al maanden staat dit bericht klaar om posten maar nog steeds heb ik Dorian Grey niet kunnen zien. Daarom plaats ik nu, bij gebrek aan eigen ervaring, de tekst die achter op de DVD staat:
"De jonge Dorian Grey (Ben Barnes) wordt opgenomen onder de vleugels van Lord Henry Wotton (Colin Firth) die hem kennis laat maken met de dubieuze genoegens van het leven in Londen. Wanneer Dorian een ongelofelijk realistisch portret van zichzelf ziet, zweert hij alles te doen wat nodig is om de rest van het leven er zo jong en knap uit te zien als op het schilderij. Zijn nieuwe levensstijl krijgt al snel veel aandacht en Dorian ziet zichzelf steeds verder wegglijden in een extravagante wereld van zonden en seks. Door zijn slechte gedrag wordt hij gedwongen het land te ontvluchten. Als hij 25 jaar later terugkeert ziet hij er, tot verrassing van zijn oude vrienden, precies hetzelfde uit. Het schilderij heeft daarentegen monsterlijke vormen aangenomen. Lukt het Dorian, om achtervolgd door paranoia en angst, te ontsnappen aan zijn leven en vindt hij eindelijk liefde en verlossing?"

Dorian Grey speelt zich af in 19de eeuws Engeland en is gebaseerd Oscar Wilde's roman The Picture of Dorian Grey.

From Time to Time

€4,99

From Time to Time is gebaseerd op Lucy M. Boston's boek The Chimneys of Green Knowe. De film is het Engelse speelfilmdebuut van Carice van Houten. Opvallend is dat Carice op de DVD voor de Nederlandse markt de plaats naast Maggie Smith inneemt. Het jongetje op de voorgrond is op de Nederlandse hoezen met haar van plaats geruild. In 1944 wordt een jongen naar zijn oma op het platteland gestuurd in verband met de gevaren van de oorlog. Zijn oma bewoond een landhuis en al snel ontdekt de jongen dat geesten in het huis hem een verhaal willen vertellen. In tegenstelling tot wat je zou denken is dit geen horrorfilm. De geesten hebben geen kwaad in de zin. Ze tonen hem enkel stukjes uit de geschiedenis van het huis en vragen soms om zijn hulp.

Ondanks dat de cast wordt aangevoerd door ras acteurs als Maggie Smith en Timothy Spall (beide o.a. ook te zien in de Harry Potter films) lijken de makers te hebben gekampt met een klein budget. Special effects komen wat goedkoop over en ook qua regie leek er sprake van tijdgebrek aangezien ik Carice van Houten menigmaal (lees: altijd) overtuigender heb zien acteren.
Het verhaal is desalniettemin zeer spannend. Het slot stelt welliswaar een beetje teleur maar de reis er naar toe is zeker het bekijken van de film waard. Al was het maar omdat het leuk is om Carice van Houten eens in een kostuumdrama te zien (haar karakter is een vorige bewoner van het landhuis die in de 19de eeuw haar juwelen verloor tijdens een verwoestende brand).

Harry Potter and the Half-Blood Prince

€9,99

Na het zien van Harry Potter and the Order of the Phoenix (mijns inziens met stip de slechtste Harry Potter film ooit gemaakt) kon HP and the Half-Blood Prince onmogelijk nog meer tegenvallen. Misschien had ik alle hoop wel opgegeven op een goede HP film en was dat de reden waarom ik deze film behoorlijk goed te pruimen vond. Ik moet zeggen dat ik de dood van 1 van de belangrijkste hoofdpersonen duidelijk hartverscheurender ervoer tijdens het lezen. Maar men had duidelijk zijn best gedaan en scène waarin een groep mensen zijn toverstokjes als kaarsjes laat branden gaf me zelfs een brok in mijn keel. Toch; van de boekenserie heb ik het meest genoten van boek 3, HP en de gevangene van Azkaban en dit deel (6). Waarbij deel 6 net iets meer voorsprong heeft vanwege het zo prachtig beschreven einde en de grotere politieke lading. Dit boek is echter niet beter in beeld gebracht dan boek 3. Dat vind ik toch een beetje getuigen van een incapabele regisseur als je bedenkt dat boek 3 over jongere kinderen gaat en daarmee ook nog net iets minder diepgang, duisternis en politiek in zich draagt.

The Duchess

€5,99

The Duchess portretteert Georgiana Spencer (Keira Knightley) vanaf haar huwelijk met de Duke of Devonshire genaamd William Cavendish, waardoor zij de Duchess of Devonshire werd. Ze voelt zich eenzaam in haar liefdeloze huwelijk met haar afstandelijk echtgenoot (Ralph Fiennes) en is blij om een vriendin te vinden in Bess Foster (Hayley Atwell). Bess wordt mishandelt door haar man en Georgiana probeert haar in bescherming te nemen. William krijgt daarop een relatie met Bess, zijn zoveelste buitenechtelijke relatie. Georgiana stemt erin toe om met zowel haar man als zijn minnares in één huis te wonen en ze voedt de dochter die William eerder bij een dienstmeid verwekte op alsof het haar eigen dochter is. Desondanks verbied William haar om haar relatie met Charles Grey (2nd Earl Grey, de man die z'n naam aan de bekende thee gaf) voort te zetten. Het buitenechtelijke kind dat zij ter wereld brengt moet ze gedwongen afstaan aan de ouders van Charles.

Ondanks haar ongelukkige familie leven wordt ze gezien als een stijlicoon en staat ze bekend als een politiek geëngageerde vrouw omdat ze campagne liep voor The Whig Party.

Links: Georgiana Cavendish door Joshua Reynolds (1775)
Midden: Georgiana Cavendish door Thomas Gainsborough (1787)
Rechts: Elizabeth 'Bess' Foster door Joshua Reynolds (1787)             

Time ended: 14.31

Dancing on the edge tonight

Time started: 20.50
Watching: Kiss Kiss Bang Bang

Als onderdeel van het Dancing on the Edge festival zag ik de voorstelling Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran. Deze recensie is eerder gepubliceerd op de review website 8 weekly.

Sabri Saad Al Hamus en Tim Linde in Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

De voorstelling Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran is een toneelbewerking van de roman van Eric-Emmanuel Schmitt. Dit prachtige verhaal is inmiddels een geliefde titel op de boekenlijst van middelbare scholieren. Het boek kwam uit in 1999 en in 2003 volgde een verfilming. Nu er ook een theatervoorstelling - van Theatergroep DNA - is, kan eenieder voor een eerste kennismaking met deze mooie vertelling kiezen uit zijn favoriete medium; theater, film of literatuur.

In het Parijs van de jaren zestig leidt de twaalfjarige Joodse Mozes (door Ibrahim Momo genoemd) een eenzaam bestaan. Zijn moeder is vlak na zijn geboorte vertrokken en zijn vader communiceert alleen met Momo door hem te commanderen. Momo kookt voor zijn vader, doet het huishouden en koopt de boodschappen bij de winkel van de islamitische meneer Ibrahim. Van zijn vader krijgt Momo te weinig geld en daarom steelt hij ook conservenblikken uit de winkel. De jongen en de winkelier raken aan de praat en er ontstaat een vriendschap die ontaardt in een vader-zoonrelatie.

Schrijnend aan dit verhaal is de boodschap die het uitdraagt. Vandaag de dag, twaalf jaar na het verschijnen van de roman, zijn religieuze bevolkingsgroepen niet dichter naar elkaar toe gegroeid, zoals het verhaal probeert te stimuleren, maar juist nog verder van elkaar af komen te staan. Wat opvalt zijn de uitspraken die zich afzetten tegen het denken in hokjes. De hoofdpersonages zijn herhaaldelijk bezig te ontkennen wat hen van buitenaf wordt opgelegd. Zo wil Mozes de bijnaam Momo in eerste instantie niet accepteren. Als zijn moeder naar hem op zoek is ontkent Momo dat hij haar zoon is en Ibrahim geeft aan geen Arabier te zijn. Wat de voorstelling daarmee vooral duidelijk lijkt te maken is dat het denken in hokjes maakt dat mensen vooroordelen hebben en zo vriendschap in de weg staat. 

Tim Linde en Saar Vandenberghe in Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

Sabri Saad El Hamus zet op een ontroerende manier de wijze maar even zo goed menselijke meneer Ibrahim neer. Ook Saar Vandenberghe weet te raken in haar verscheidene rollen. Matthijs Vos, die verantwoordelijk is voor de muziek, mag niet ongenoemd blijven. Zijn muziek bepaalt in hoge mate de sfeer en is daarom een belangrijke ‘speler’ in deze toneelbewerking. 

De ‘maar’ van deze voorstelling schuilt in de acteur die de rol van Momo gestalte geeft. De 21-jarige Tim Linde speelt de rol van de 12-jarige jongen. Zijn jonge leeftijd lijkt vooral tot uiting te moeten komen in slordigheid: onverzorgde kleding en een nonchalante tekstbehandeling. Veel teksten komen daarom op dezelfde vlakke manier over het voetlicht en dit maakt de jonge acteur ongeloofwaardig. Desalniettemin is het een verrijking om kennis te maken met de geschiedenis van meneer Ibrahim en Momo. De voorstelling is daarom, in het bijzonder voor mensen die dit werk van Schmitt nog niet kennen, zeker een aanrader.

Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran is t/m 29 februari 2012 te zien in diverse theaters in Nederland.

Time ended: 20.59
Watching: How I Met Your Mother