At Covent Garden the streets were full of light

Time started: 15.59

Een weekend Londen is bijna onlosmakelijk verbonden aan winkelen. In Covent Garden zijn veel leuke winkeltjes gevestigd. Je vind er naast een prachtige Apple Store leuke kleine en vooral ook mooi aangeklede winkeltjes als Ladurée (bekend van de macarons) en ook Pollocks Toy Theatre waar ik in een eerdere post over schreef.

Apple Market in Covent Garden

Eén van de mooie etalages in Covent Garden

Nabij Covent Garden bevind zich Dress Circle. Dit is een must voor elke musical liefhebber. De winkel staat vol met CD's, DVD's, bladmuziek, boeken over theater en memorabilia. Zo kocht ik er bijvoorbeeld een vintage poster van de verfilming van Pal Joey (met getekende afbeeldingen van Frank Sinatra, Rita Hayworth en Kim Novak) waar de titel van de film in het Frans en Nederlands op staat.

Verder brachten we een bezoek aan Shopping Centre Westfield in Shephard's Bush. Dit winkelcentrum bevat een luxe gedeelte genaamd The Village. In dit gedeelte zijn winkels gevestigd als Gucci, Versace, Burberry, Dior, Jimmy Choo, Louis Vuitton, Tiffany & Co. en Prada. In de Tiffany & Co. winkel kun je tot 29 februari in een foto maken in hun prachtige True Love Photo Booth.

In de rest van het winkelcentrum is een gigantische hoeveelheid winkels en restaurants te vinden. Ook bevindt zich een Vue bioscoop in de shopping mall. Enkele winkels die er te vinden zijn: Accessorize, Monsoon, H&M, Zara, Apricot, Dorothy Perkins, Banana Republic, Bershka, Desigual, Gap, Hobbs, Jane Norman, Mango, River Island, Ted Baker, Topshop, Fossil, Disney Store, HMV, Lego, Camper, Debenhams, House of Fraser en Swatch.

Onder de restaurants bevinden zich: Yo Sushi, Jamie's Kitchen, Nando's, Tapas Revolution, The Real Greek, Krispy Creme, You Me Sushi, Searcys Champagne Bar, Buttercup Cake Shop en Costa Coffee.

In het village gedeelte van Westfield Shephard's Bush hangen prachtige kroonluchters

Time ended: 16.30

Next to Normal, that’s the thing I’d like to try

Time started: 19.26


Gezien: 17 februari 2012
Waar: Koninklijke Schouwburg Den Haag

Next to Normal is een musical over een op het eerste gezicht normaal gezin, de familie Goodman. Al snel blijkt dat moeder Diana (Simone Kleinsma) leidt aan een bi-polaire aandoening en daarbij last heeft van waanbeelden.

Het gezin Goodman, van links naar rechts:
Wim van den Driessche, Freek Bartels, Simone Kleinsma en Michelle van de Ven

Dochter Nathalie is 16 jaar en obsessioneel als het gaat om presteren op school en haar pianolessen. Zoon Gabe is 18, heeft het uitgaansleven ontdekt. Diane maakt zich steeds grote zorgen wanneer hij laat thuis komt. Vader Dan heeft moeite om te functioneren wanneer Diane bepaalde episodes heeft waarin ze Dan veelvuldig opbelt tijdens zijn werk.

Van links naar rechts: Rene van Kooten als Dr. Madden, Wim van den Driessche, Freek Bartels,
Michelle van de Ven, Jonathan Demoor als Henry. Zittend: Simone Kleinsma

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat de ouders een tragische gebeurtenis hebben ervaren. Met name Diane lijkt dit zwaar te zijn gevallen en zij strijd al meer dan een decennium tegen haar psychische problemen door middel verschillende behandel methoden. Uiteindelijk probeert ze zelfs de omstreden Electro Shock Therapy uit, waarbij elektronische schokken zouden moeten zorgen voor een verbetering van de psychische gezondheid. Het zien van een documentaire over deze behandelmethode was voor de makers de inspiratiebron voor het maken van deze musical. Een veel voorkomende bijwerking van deze methode is (tijdelijk) geheugenverlies. In Diane's geval herkent zij niet eens haar huis en dochter meer.

Na de Electro Shock Therapy probeert Diane haar geheugen terug te vinden door oude foto's te bekijken
en de herinneringen van haar man aan te horen.

De musical van Tom Kitt (muziek) en Brian Yorkey (tekst) is een aangrijpend en intrigerend verhaal dat toont dat het probleem van één gezinslid het probleem is van het gehele gezin. Geheel terecht won de originele versie van de musical de prestigieuze Pulizer Price (een prijs die niet vaak door een musical in de wacht wordt gesleept). Ook de Nederlandse versie maakt grote indruk. De kleine cast weet het publiek van begin tot eind te boeien en zet een volledig overtuigende performance neer. De hoge kwaliteit van het verhaal, de bekwaamheid van de kleine cast en de serieuze toon (hoewel er zeker ook momenten van luchtigheid en grappige momenten zijn) van de voorstelling doen mij denken aan de musical Rex, een musical van Koen en Ad van Dijk, die Joop van den Ende Theaterproducties in 2001 produceerde. Ook deze voorstelling is geproduceerd door Stage Entertainment (Joop van den Ende Theaterproducties hanteert in Nederland inmiddels ook de internationale bedrijfsnaam) en het is een verademing weer eens een voorstelling van Stage te zien waar volledig van te genieten valt (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de zeer teleurstellende Saturday Night Fever die ik afgelopen woensdag zag).

De vormgeving is effectief, betekenisvol en draagt bij aan de sfeer en het uitdrukken van de problematiek in de voorstelling. De voorstelling is te zien tot 9 juni 2012 in verschillende theaters in Nederland. Klik hier voor de volledige speellijst.

Time ended: 22.48
Watching: The Graham Norton Show


Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

One room bright and neat...

Time started: 16.20


Afgelopen weekend sliep voor het eerst in een goed bed tijdens een verblijf in Londen. Eindelijk een hotel in Londen waar alles het doet, alles schoon is en dat tóch betaalbaar is: Presidential Kensington Apartments. Ik ga nooit meer naar een ander hotel in Londen.

Ik verbleef op een drie persoonskamer. Dit houdt in dat er 1 tweepersoonsbed en een slaapbank in de kamer staat. Maar ook de slaapbank schijnt goed te liggen. Verder bevat de kamer: gratis wi-fi, een keuken incl. koelkast, vrieskast, 4 kookpitten, een mini vaatwasmachine, een oven, een magnetron, een wasmachine, een eettafel, twee balkonnetjes, een tv, een dvd speler, een telefoon en licht dat zo goed te dimmen is dat je de kamer in een handomdraai omtovert tot een thuisbioscoop.

De kamer is ingericht met IKEA meubelen en een IKEA keuken. Hoewel het er over een aantal jaar misschien uitgeleefd uitziet, zien de kamers er nu heel mooi verzorgd en bijna design uit.

In de badkamer is ook in alles voorzien. Naast de gebruikelijke douchegel, shampoo en naaigarnituur zijn ook 2 tandenborstelsets, een vanity kit (met watjes, wattenstokjes en zelfs een nagelvijl!), een douchemuts, een schoensmeer setje en body lotion aanwezig.

Wel bleek er een voeg in onze badkamer niet goed te zijn dichtgekit want de kamer een etage beneden ons kreeg last van lekkage. Hoewel dat niet echt spreekt voor de kwaliteit van het hotel toont het wel aan dat alles helemaal nieuw is.

De appartementen bevinden zich op een paar minuten loopafstand van het metrostation Earls Court. Aangezien het appartement de mogelijkheid geeft om zelf te koken is het ook fijn om te weten dat zich in de straat 3 supermarkten in verschillende prijsklassen bevinden.

Uitzicht vanaf één van de balkonnetjes

Time ended: 17.10

Nacht ziekte

Time started: 17.44
Watching: Friends - The One with the Joke

Gister was ik getuige van de één na laatste voorpremière van de Nederlandse tour versie van Saturday Night Fever. Hoewel een aantal doorgevoerde veranderingen (ten opzichte van de voorstellingsreeks die in 2001 in première ging) een verbetering zijn of een verrassend effect hebben, valt er een hoop aan te merken op deze voorstelling die vrijdag in première gaat.

Joey Ferre speelt Tony Manero 

Joey Ferre speelt de hoofdrol en hoewel ik zelf geen aflevering van de tv casting Sunday Night Fever heb gezien vernam ik niets dan slechts met betrekking tot de zangkwaliteiten van de winnaar. Gisteravond is me wat dat betreft alleszins meegevallen. Een paar hoge laatste noten schoot de stem van Ferre tekort. Een uitstaande microfoon doet vermoeden dat zijn microfoon tijdens ensemble nummers wordt uitgeschakeld. Desondanks heeft hij over het algemeen een prettige stem en speelt hij zijn rol ook leuk.

Vooraan Joey Ferre, links van hem in het wit Noortje Herlaar als Stefanie Mangano en in het geel de vrouwelijke
helft van het black danskoppel. Rechts van hem in het blauw Laurie Reijs als Annette en in het roze
de vrouwelijke helft van het latin danskoppel.

De voorstelling is strakker geregisseerd en duurt daarom nog maar 2 uur en 15 minuten. Ook de vormgeving van decor en kleding zijn volledig anders aangepakt dan in de vorige Nederlandse versie. Waar de vorige keer werd gekozen voor hoofdzakelijk vintage kleding is nu gekozen voor moderne kleding die alleen nog maar verwijst naar de jaren '70. Al ontbreekt het witte pak van Tony natuurlijk niet, veel jurkjes zijn veel korter dan ze in de jaren '70 zouden zijn geweest en veel kleding bevat elementen die in de jaren '70 niet voorkwamen.

Scène in de 2001 Odyssey disco. Rechts is één van de pilaren te zien van het ingenieuze decor.

Deze moderniserings trend is ook terug te zien in de choreografieën, die soms doen denken aan break-dance. In de arrangementen zijn korte momenten ingelast die meer als dance dan disco aandoen. Op een slecht moment worden er zelfs een paar teksten gerapt (waar die in de vorige versie nog gewoon werden uitgeroepen).

Het decor heeft ook een volledige nieuwe look. Grote verschuivende zuilen (waar zich soms hele kamers in bevinden) worden op multi-functionele wijze ingezet en dit is bijzonder inventief. De achtergrond bestaat uit een videomuur. De afbeeldingen die worden getoond creëren diepte en zijn functioneel. Waarneer Stage Entertainment in Miss Saigon op de video muur tijdens één moment in de voorstelling ineens een animatie toont op de muur is dat een volledige stijlbreuk en de animatie heeft daarom een vervreemdend effect dat bovendien goedkoop aandoet. Zulke fouten worden in Saturday Night Fever niet gemaakt en over het decor heb ik dan ook niets dan goeds te zeggen.

The Faces, de vriendengroep van Tony, met op de achtergrond de Barracuda's

Ook de vertaling van Daniël Cohen is door hem opnieuw onder de loep genomen. In de meeste gevallen zijn de veranderingen ook verbeteringen. De teksten die in de vorige versie nog in het Engels werden gezongen (veelal de titels van bekende Bee Gee liedjes) zijn nu consistenter in het Engels vertaald. Zo is 'Night Fever' nu letterlijk vertaald in 'Nacht ziekte', is 'Jive Talking' verandert in 'Glad praten' en is 'Stayin' Alive' verworden tot 'Wet van de Straat'. Als ik het goed heb opgemerkt is één lied ('Dit is mijn terrein') vervangen door een langzamer lied 'Die brug bij Broadway'. Dit vind ik een slechte beslissing. Het lied is langzaam, voegt geen nieuwe informatie toe en zorgt daarom voor het doorbreken van de spanningsboog. Aangezien dit het één na laatste lied voor de pauze is, is dit een heel vreemde keuze.

Joey Ferre en Noortje Herlaar

Het grootste minpunt van de voorstelling waren de matige acteerkwaliteiten van een groot aantal van de castleden. Laurie Reijs speelt de rol van Annette, de vrouw die verliefd is op Tony maar deze liefde niet  beantwoord krijgt. Waar Claudia de Graaf in 2001 een menselijke en volwassen vrouw neerzette, maakt Reijs de keuze om van Annette een ongeloofwaardige bakvis te maken. Hierdoor staat er geen echt karakter op het toneel maar een typetje gespeeld door een dertiger die doet alsof ze 14 is. Rogier Komproe heeft de taak om een komische DJ Monty neer te zetten. Helaas mislukt dit. Hij is niet grappig en bovendien klonken alle hoge noten die hij gister zong alsof hij zijn stem kwijt was. Tuurlijk kan dat een keer gebeuren maar hij zou er verstandig aan doen om de rest van de voorstelling alle hoge uithalen een octaafje lager te zingen i.p.v. steeds opnieuw te laten horen dat de hoogte er op dit moment niet op zit. Roman van der Werff speelt de broer van Tony maar hij zit duidelijk nog niet in zijn rol. Niet alleen is zijn spel met name in de eerste akte nogal ongeloofwaardig ook zijn ietwat plat aandoende accent maakt hem ongeloofwaardig als priester. Wel speelt hij de rol van Jay Langhart, de ex van Stefanie, heel aardig. Karel Simons, die de rol van Bobby C. speelt, steekt met kop en schouders boven het spel van de andere castleden uit. Hij is de enige die het voor elkaar krijgt mij als publiek te betrekken in het verhaal.

Andere opmerkelijke performances worden gegeven door het Black danskoppel en het Latin danskoppel. Met name het Latin couple, waarvan duidelijk moet zijn dat zij een danswedstrijd onterecht hebben verloren, toont een lastig maar desondanks energiek dansduet.

Tot slot rest mij een pluim uit te delen voor het orkest onder leiding van Mike Schäperclaus. Hoewel op het orkest bij voorstellingen van Stage Entertainment vaak weinig valt aan te merken viel de energie die uit de orkestbak kwam mij gister extra op.

Time ended: 21.18
Watching: Wie is de mol?

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I'll meet you anytime you want in our Italian Restaurant.

Time started: 15.14
Listening: Good Morning Baltimore - OST Hairspray

Afgelopen vrijdag at ik bij Jamie's Italian in Covent Garden in Londen (Londen kent nog minstens vijf andere vestigingen van Jamie's Italian en ook in andere Engelse steden zijn vestigingen te vinden). Alle vestigingen zijn ingericht met design lampen maar de verdere inrichting is fijn casual.

De casual sfeer, het bijzonder hulpvaardige personeel, het heerlijke eten (en drinken!) en de aangenaam geprijsde rekening vond ik voldoende reden om Jamie's Italian aan iedereen aan te raden.

Zowel ik als mijn tafelgenoten vonden eigenlijk alles wat we voorgeschoteld kregen heerlijk. Zelf ging ik voor een zoete witte wijn, het vegetarische gerecht van de dag (ravioli met onder andere aardappel, knoflook en pompoensaus) en tot slot de cheesecake. Mijn tafelgenoten kozen voor droge witte wijn, de risotto met fruit de mer, steak met salsa, special fries (heerlijk met knoflook en peterselie), de ijs bomde en de chocolade, frambozen en amaretto brownie. Waarbij elke gang zo mogelijk nog heerlijker smaakte dan de vorige.

Voor een diner met drie personen (waarbij er gemiddeld per persoon 2 goede glazen wijn, 2 glazen water, 1 (gedeeld) mandje brood, een hoofdgerecht en een nagerecht werden genuttigd) vind ik een rekening van 81 pond geen hoge rekening te noemen.


Time ended: 15.56

Wij Nederlanders zijn gesteld op ons heilige huisje

Time started: 00.17

Vanavond zag ik in de Koninklijke Schouwburg de muziektheater voorstelling Wij Nederlanders. Hoewel er is gekozen voor een theatrale voorstelling zou de benaming liedprogramma naar mijn mening beter passen dan de term muziektheater. Het probleem met liedjesprogramma's of concerten die bestaan uit kleinkunst- of musicalliedjes is vaak dat het geheel aan liedjes aan elkaar moet worden gebreid. De getalenteerde cast bestaande uit Dick Cohen, Daphne Groot en Rick Sessink slaagt er in de tweede helft van het programma zeer goed in de voorstelling lekker door te laten lopen tijdens de scènes tussen de liedjes door. Helaas is dit niet het geval in de eerste helft. Voor de pauze houden de scènetjes, m.u.v. de introductie, de voorstelling ontzettend op. In het eerste gedeelte moet het publiek de scènes uit zitten om te mogen genieten van de liedjes die door het drietal uitmuntend worden gezongen en bovendien zodanig worden vertolkt dat ze de toeschouwer weten te raken. Na de pauze zijn de scènes vaak wel een leuke toevoeging omdat ze grappig of onderhoudend zijn en een vloeiend geheel vormen met de liedjes.

Scènebeelden uit Wij Nederlanders 
Fotografie: Wim Lanser

Het decor bestaat uit 3 bankjes die ieder een piano pedaal voor moeten stellen en aan weerszijde van het podium staat een reusachtige pianopoot. Hoewel ik mij niet heb gestoord aan deze vormgeving vraag ik me wel af waarom hier voor is gekozen. Het mist elke functionaliteit. De poten worden in deze regie volledig genegeerd en de bankjes hadden ook een andere willekeurige vormgeving kunnen hebben. De kleding van de cast kleurt daarentegen erg mooi bij elkaar en daar lijkt beter over nagedacht (of moet ik zeggen minder ingewikkeld) dan over het decor.

Eén van de liedjes waarvan de tekst mij aansprak was 'De enkeling'. De tekst daarvan is als volgt:

De enkeling stond op tegen wel honderdduizend dingen

Hij wou niet met de massamensen mee in het gareel

Hij wenste in het slavenkoor een vrije stem te zingen

Maar voordat hij het wist, had hij een schorgeschreeuwde keel

Toen hij niet meer kon zingen, stond hij op om te gaan spreken

Tot allen die hij altijd als zijn vrienden had beschouwd

Die zeiden: ‘Wat hij zegt, is nog niet eens zo gek bekeken

Maar toch voor onze oren wel een tikkeltje te boud’

Toen hij niet meer kon spreken, stond hij op om te gaan schrijven

Hij kraste het op de muren van ons meerderheidspaleis

Opdat wij ons de slaap uit onze ogen zouden wrijven

Toen sprak er een uit aller naam: ‘Veeg uit, dit is te grijs’

De enkeling staat op, omdat hij zelf zijn weg wil kiezen

Hij vecht tegen het monster van de middelmatigheid

Hij zal zo lang hij leeft bij voorbaat elk gevecht verliezen

En als hij eindelijk opgeeft, zegt men: ‘Zo, die zijn we kwijt’

Hoewel de liedteksten van Jules de Korte veelal politiek zijn, zijn ze even zo goed tijdloos. Dit komt doordat hij (in elk geval in de voor dit programma geselecteerde liedjes) niet tegen één politieke mening ageert of een bepaald issue wil bespreken. De Korte lijkt ons vooral wakker te willen schudden en het zijn meer de houdingen die mensen aannemen tegenover de (multi-culturele) maatschappij, de kerk, de politiek of (in het geval van de politicus) de burger waar De Korte ons op wil wijzen.

Wat mij betreft had de vormgeving, qua decor, soberder gemogen. Want uiteindelijk draait de voorstelling om de liedjes van De Korte en die moeten dan ook in het middelpunt staan. Wanneer de voorstelling eindigt met het lied 'Ik zou wel eens willen weten' wordt dit schitterend benadrukt door de meerstemmige, a capella samenzang van Cohen, Groot en Sessing.

Wij Nederlanders is nog tot en met 1 april te zien in verschillende theaters. Ga naar de website voor een volledige speellijst, kaartjes of meer informatie.

Time ended: 01.11

Brown paper packages tied up with strings

Time started: 15.04

Negen dagen geleden deed ik mijn eerste bestelling ooit op Etsy.com. Ik ken de site al jaren maar had nog nooit echt iets via de site besteld. Ik bestelde 2 haarbandjes bij Sunshine and Carousels. En nu negen dagen later werden ze bezorgd in deze lieve verpakking.

 De korting van 30% is nog steeds geldig als je de kortingscode THIRTY invoert. Zelf heb ik me laten verleiden om een turquoise en een mosterd kleurige variant beide van fluweel lint te kopen.

Foto van Sunshine and Carousels

Foto van Sunshine and Carousels

Time ended: 15.16

I don't mean to burst your bubble...

Time started: 15:32
Listening: Be My Sailor - Zeebee

Acteurs in oude Hollywood films hebben een soort serieusheid over zich. Alsof zij hun vak nog echt serieus namen. In deze heerlijke montage kan je zien dat acteurs toen net zo reageerde als nu wanneer ze hun tekst vergeten of er iets anders mis gaat tijdens de opnames. De muziek die te horen is tussen de stukjes film door is een instrumentale versie van Jeepers Creepers.

Dit filmpje werd gemaakt door Via Margutta 51, een blog over oude films.
Time ended: 15.49
Listening: Suzy - Caravan Palace 

... blue-eyed Sarah

Time started: 16.16
Listening: It's De-Lovely - Robbie Williams

Eerder deed ik een review voor Radio West over Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay. Vaak zijn verfilmingen, waar je het boek al van hebt gelezen, een tegenvaller. Ik hield dus mijn hart vast. Maar omdat een vriendin, die ook het boek had gelezen, had verteld dat ze het toch een goede film vond waagde ik mij er vorige week toch aan.

Mésuline Mayance als Sarah Starzinski keert in de Tweede Wereldoorlog terug naar het voormalige huis op zoek
naar haar broertje die alleen achter bleef toen Sarah en haar ouders werden opgepakt tijdens de Vel d'Hiv razzia.

Kirsten Scott Thomas als journaliste Julia Jarmond die in 2009 het huis van haar schoonouders heeft overgekocht.
Voor haar werk doet ze onderzoek naar de Vel d'Hiv razzia.

Uiteraard komen niet alle details die in het boek worden beschreven terug in de film. Maar de makers weten de wijziging van het medium goed om te zetten. Ze zijn er in geslaagd een goede afweging te maken in welke elementen te laten voor wat ze zijn en welke elementen toe te voegen om dat gemis aan te vullen. Een bijzondere maar geslaagde keuze daarin was om het verhaal van Sarah te blijven volgen. In het boek wordt de lezer op een bepaald moment alleen achtergelaten met de zoektocht van Julia. De lezer volgt Sarah's leven zelf niet meer. Alle overige informatie verkrijgt de lezer slechts door het onderzoek van Julia. In de film is er echter geen sprake van deze overgang. De kijker volgt ook de volwassen Sarah (Charlotte Poutrel), haar vertrek bij haar pleegouders, haar eerste ontmoeting met haar man en hoe haar verleden haar gevangen houdt.

Julia toont Sarah's zoon (Adain Quinn) een foto van zijn moeder als kind

Ondanks de tragisch inhoud van de film hebben schrijvers Gilles Paquet-Brenner (tevens regisseur van de film) en Serge Joncour er voor gekozen om niet te vervallen in gruwelijke beelden. Het verhaal is weerzinwekkend genoeg en behoeft geen nadruk in getoonde beelden. Er wordt vooral een sfeer neergezet door bijvoorbeeld gebruik te maken van bepaalde kleuren filters en de sfeerbijdragende muziek van Max Richter.

De volgende stills komen hier vandaan:

Naast het historisch droevige gegeven dat tragische gebeurtenissen plaats vinden om andere tragische gebeurtenissen te voorkomen komt ook de historische droevige geschiedenis van de razzia van de Vel d'Hiv in deze film naar voren. Zoals in Nederland procentueel de meeste Joden konden worden gedeporteerd doordat Nederland (nog steeds als één van de weinige landen) als een politiestaat wil bijhouden waar iedereen woont. Zo kent ook de Franse bevolking een zwarte bladzijde in de betrokkenheid bij de Tweede Wereldoorlog. Bij de Vel d'Hiv razzia waren het niet de Duitsers die de razzia uitvoerde maar de Franse politie. Bovendien besloot zij eigenhandig om naast Joodse volwassenen ook Joodse kinderen op te pakken en onder onmenselijke omstandigheden op te sluiten in het snikhete overdekte wielerstadion Vélodrome d'Hiver.
Voor wie meer informatie wil over de Vel d'Hiv razzia verwijs ik naar deze wikipedia pagina.


Time ended: 17.01
Listening: Under the Stars - The Lion King OST


Edit: Ook in andere landen in Europa werden mensen op onmenselijke wijze in een gebouw gestopt alvorens op transport te worden gezet. Hierdoor kregen de gebouwen een depot functie zodat wanneer er plaats was in een kamp direct nieuwe mensen konden worden afgevoerd. Zoals bij de Vel d'Hiv razzia het wielercomplex Vélodrome d'Hiver werd ingezet voor een paar dagen werd in Amsterdam de Hollandsche Schouwburg jarenlang ingezet als depot. In deze periode hielp de directeur van de Hollandsche Schouwburg, Walter Süskind, honderden mensen (vooral kinderen) ontsnappen en onder te duiken. Sinds 19 januari draait de film Süskind in de bioscoop. Deze film verhaalt over de gebeurtenissen die plaatsvonden in de Hollandsche Schouwburg tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat met name over Süskind's rol hierin. De schouwburg heeft na de oorlog nooit meer de functie van theater vervult en is sinds 1963 een monument dat dient als gedenkplaats. De Hollandsche schouwburg is ook te bezoeken. Voor meer informatie daarover verwijs ik naar www.hollandscheschouwburg.nl.

Let's fly away

Time started: 22.23
Watching: How NOT to Live Your Life

Vanaf 26 december zend Net 5 de serie Pan Am uit. Eerder was het gehele eerste seizoen al te zien op de BBC en uit ervaring dat de serie een must see is voor de liefhebber van vintage. Pan Am speelt zich af in de jaren '60 van de vorige eeuw. Naast de romantische verhaallijntjes, bestaat de verhaallijn voor een groot deel uit de perikelen rondom 1 van de stewardessen die geheim agent wordt. Als stewardess die de hele wereld over reist is zij bij uitstek geschikt voor deze functie. Wanneer haar runaway bride-zus besluit om ook stewardess te worden bij Pan Am worden haar opdrachten als geheim agent soms een stuk lastiger om te volbrengen. Volgens ABC (die de serie maakte) gaat de serie vooral over sterke vrouwen maar dat is mijns inziens een beetje een politiek correct kapstokje dat Pan Am helemaal niet nodig heeft om zich te bewijzen.

1. Jurk van Hitherto via BHLDN                                                                                     5. Paarse jurk van Dorothy Perkins
2. Pumps van Unique-vintage.com                                  6. Lila 1950s Penney's nylon handschoenen via Ruby Lane.com
3. Peep-toes van Laura Dols                                                                                        7. Aubergine lint van LaDress.com
4. Pumps van Ruche                                                                                                             8. Paarse pumps van Söfft

Links Christina Ricci en rechts Kelli Garner 

1. Witte handschoenen van Unique-vintage.com
2. Wit/groene jurk van Dorothy Perkins
3. Zwarte pumps van Unique-vintage.com
4. Groen/zwarte tas van Unique-vintage.com
5. Groene japon van Dorothy Perkins
6. De exacte broche uit de serie komt van Dandelion Vintage waar een groot aantal
kledingstukken en sieraden werd aangeschaft om de serie aan te kleden
7. Aqualine pumps van Something Bleu via BHLDN  

1. Grijze handschoenen van Debenhams
2. Bruin/grijs/framboze jurk van Ruche
3. Zwart tasje van Laura Dols
4. Grijze schoenen van Chia Mihara

Time ended: 13.50